เมื่อก่อนตอนเด็กเรากลัว street food
บอกก่อนว่า ไม่ใช่คุณหนูบ้านรวยอะไร หรือโดนเลี้ยงสปอลย์จากที่บ้าน แต่แม่บอกว่าเราเป็นเอง ทุกคนไปกินข้าวข้างทางกันร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดชื่อดังย่านสะพานสาม ตรงนั้นใกล้แม็คโดนัล อยู่ๆเราก็โวยวายไม่กิน เลยโดนไปอยู่แม็คโดนัลคนเดียว ที่จริงคือพอเรามองพื้นฟุตบาทที่สกปรก แล้วกินไม่ลงอะ เหมือนมันไม่สะอาด ซึ่งติดนิสัยนี้อยู่นานมาก ถ้าร้านข้างทางมีตัวร้านข้างในให้นั่งก็จะนั่งข้างในที่ไม่ใช่ฟุตบาท พอโตมาต้องไปอยู่หอคนเดียว ใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นก็เริ่มกินได้แล้ว ไม่มองพื้นก็พอ บางร้านอร่อยอยู่นะ ถามว่าลึก ๆ ยังเป็นอยู่ไหมเป็นค่ะ เฉพาะเวลาอยู่คนเดียวแล้วเลือกกินได้
ถ้าบ้านไหนเจอลูกหลานเด็กเล็กเป็นแบบนี้ไม่ต้องดุต้องว่าเขานะคะ สอนด้วยเหตุผลพอ เด็กอาจจะกลัวความสกปรกของฟุตบาทไทย แบบเราก็ได้ค่ะ เดี๋ยวโตก็หายเอง
ตอนผมเองโตขึ้น ผมเริ่มเข้าใจว่าอาหารสตรีทฟู้ดที่อร่อยนั้นมีมากมาย แต่สำหรับเด็กๆ ที่กลัวฟุตบาทสกปรกก็เป็นความรู้สึกที่เข้าใจได้ดี เพราะตอนนั้นเราจะรับรู้อะไรจากสิ่งแวดล้อมรอบตัวอย่างแรงมาก หลายครั้งที่ผมพบว่าคนบางคนเมื่อเห็นอาหารวางอยู่กลางถนนหรือบริเวณที่ดูไม่สะอาด ก็จะตั้งคำถามแบบเดียวกัน เช่น “มันสะอาดจริงหรือ?” หรือ “อาหารได้รับการปรุงที่ถูกสุขลักษณะไหม?” ซึ่งรวมถึงตัวผมเองด้วยในวัยเด็ก สิ่งที่ช่วยให้ผมเปลี่ยนใจมากินสตรีทฟู้ดได้ดีขึ้นคือตอนที่ได้รู้จักกับร้านที่มีพื้นที่นั่งกินในตัวร้านอย่างชัดเจน ไม่ต้องนั่งข้างฟุตบาทโดยตรง ความรู้สึกเหมือนได้กินในสถานที่สะอาดก็ช่วยให้ผมเปลี่ยนมุมมองและเปิดใจลองชิมอาหารอร่อยหลายๆ ร้านที่เคยกลัว นอกจากนี้ การเรียนรู้เรื่องสุขลักษณะ การรู้ว่าร้านไหนรักษาความสะอาดดี และการเลือกกินในเวลาที่มีคนเยอะ ก็ลดความกังวลได้มากขึ้นด้วย สำหรับผู้ปกครองที่เจอเด็กกลัวกินสตรีทฟู้ดหรือกินข้างทาง อยากแนะนำให้ใช้เหตุผลและความเข้าใจเป็นหลัก ไม่ควรดุหรือบังคับ เพราะความกลัวเกี่ยวกับความสกปรกนั้นเพียงแค่ระยะหนึ่ง เด็กจะค่อยๆ ปรับตัวเองได้ เมื่อได้สัมผัสและรู้จักกับสถานที่กินที่ดีกว่า สตรีทฟู้ดไม่ใช่แค่อาหารราคาถูกและอร่อย แต่ยังถือเป็นวัฒนธรรมการกินและความผูกพันทางสังคมที่สำคัญมากของเมืองไทยด้วย ดังนั้น การสอนให้เด็กรู้จักกินอย่างระมัดระวังและเลือกสถานที่ที่เหมาะสม จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้พวกเขารักและสนุกกับอาหารข้างทางอย่างปลอดภัยในอนาคต