เพลง “เลือกรักเธอ” สำหรับเราเป็นเพลงที่พูดเรื่อง “การตัดสินใจ” มากกว่าคำหวาน คือไม่ได้รักเพราะมันง่าย ไม่ได้รักเพราะต้องรัก แต่เป็นการเลือกด้วยสติว่า ต่อให้รู้ว่าเส้นทางมันไม่ชัวร์ ก็ยังอยากยืนข้างคนคนนี้อยู่ดี ท่อนที่ติดหัวสุดคือ “รัก รักเธอหมดใจรู้หรือเปล่า” มันเหมือนคำถามที่คนรักกันจริงๆ มักไม่กล้าถามตรงๆ เพราะกลัวคำตอบ หรือกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกกดดัน แต่พออยู่ในเพลง มันเลยกลายเป็นประโยคที่ทั้งอ้อน ทั้งจริงจัง และมีความเปราะบางอยู่ในที—เหมือนคนพูดพยายามยืนยันความรู้สึกตัวเองไปพร้อมๆ กับขอความมั่นใจจากอีกฝ่าย เวลาเราเปิดเพลงนี้ตอนเย็นๆ ฟีลมันเข้ากับภาพพระอาทิตย์ตกมาก โดยเฉพาะโทนแดงส้มที่สะท้อนบนผิวน้ำ ถ้ามีเรือประมงเป็นเงาดำอยู่ไกลๆ กับนกบินผ่านนิดหน่อย ภาพมันให้ความรู้สึก “คิดถึงแต่ไม่ฟูมฟาย” คือเหงาแบบนิ่งๆ แล้วเพลงก็ทำหน้าที่เหมือนเพื่อนที่นั่งเงียบๆ ข้างเรา ถ้าคุณกำลังสงสัยว่าทำไมเพลงนี้ถึงโดนใจหลายคน เราว่ามันเพราะคำว่า “เลือก” นี่แหละ ความรักบางช่วงมันไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่มันคือการยืนยันซ้ำๆ ในวันที่เหนื่อย วันที่ไกล วันที่มีเรื่องไม่เข้าใจกัน ว่าเรายังเลือกเหมือนเดิม ลองฟังแบบตั้งใจสักรอบแล้วถามตัวเองเบาๆ ว่า ตอนนี้เรากำลัง “รัก” หรือกำลัง “เลือกที่จะรัก” กันแน่ สำหรับเรา เพลงนี้ทำให้สองอย่างนั้นกลับมาทับกันพอดี และเลยกลายเป็นเพลงที่เปิดเมื่อไหร่ก็เหมือนได้ทบทวนหัวใจตัวเองทุกครั้ง