"Ma'kon," ð the son of love, from the courtyard to the legend of Black Tai.
A small rectangular cloth wrap, only 3x3 inches in size, has a long line for swinging, rotating before releasing, floating to mid-air. Inside, it contains tamarind seeds, kapok pellets, or simple dry seeds, but is full of young heart strokes.
.
This is called "Ma Kon" and in the Black Tai language it is called "In Kon."
âŠïļ means playing.
âŠïļ is a child.
.
The macon is made from two 4x4-inch pieces of fabric, sewn together, back the seams, hide inside, put the seeds in a tight fit, then sew them shut down, then sew a rope or rag about 1 meter long, attached to the top center for carrying and swinging. At the four corners, it is decorated with 3-4 small lines of cloth. To make a beautiful flick in the sky. When swung hard, the macon will rotate in a loop before crossing to the other side, and all eyes will be fixed on the receiving rhythm.
.
At five or one o'clock, the boys will travel to play in the villages, and the sound of the cans will be loud first, followed by applause, and the girls will come out to welcome the cans and sing interactions, and the lyrics are full of teasing, courtship, and greeting, and at eight o'clock they will ask if they will continue to play. If OK, the women will feed, the men will drive a thank-you song before they start "Fry the Macon," with a cam that makes the small cubs into words of love.
.
Near midnight, the girls sit in front of the board, covering their heads, and the men ask for a girl through an interpreter. If they consent, they talk, some talk until dawn, some even wait until morning. The heart rhythm starts from this little canvas. The play of the concert is home, and the "hold" that stays for another day. The morning helps with housework. The afternoon fry the makon. The evening of Zhengcan hovers like this until the shaman sets the day of the court, and the end of the season. In addition to a symbol of love, the makon is put in the coffin of the Black Tai people, believing that the deceased will be able to play in the next world. With the supplies.
.
From the courtyard to the ritual, from the sound of canon to memory, the macon is more than a toy, it is a poem of community, a culture floating in the air, and the heart rhythm of a black Tai that has never faded.
āļāļēāļĢāđāļĨāđāļāļĄāļ°āļāļāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāļāđāļāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļīāļāļāļĢāļĢāļĄāļŠāļāļļāļāļŠāļāļēāļāļāļāļāļŦāļāļļāđāļĄāļŠāļēāļ§āđāļāļāļģāđāļāđāļēāļāļąāđāļ āđāļāđāļĒāļąāļāđāļāđāļāļāļĢāļ°āļāļ§āļāļāļēāļĢāđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāļđāđāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāđāļĨāļ°āļāļēāļĢāļŠāļ·āđāļāļŠāļēāļĢāļāļĩāđāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļĨāļ°āđāļāļĩāļĒāļāļāđāļāļāđāļĨāļ°āđāļāļĩāđāļĒāļĄāļāđāļ§āļĒāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒ āđāļāļāļēāļāļ°āļāļĩāđāđāļāļĒāļĄāļĩāđāļāļāļēāļŠāđāļāļīāļāļāļēāļāđāļāđāļĒāļ·āļāļāļāļļāļĄāļāļāđāļāļāļģāđāļāļ āļēāļāđāļŦāļāļ·āļāļāļāļāļāļĢāļ°āđāļāļĻāđāļāļĒ āļāļĄāđāļāđāđāļŦāđāļāļ§āļīāļāļĩāļāļēāļĢāđāļĨāđāļāļĄāļ°āļāļāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāļĨāđāļāļīāļāđāļĨāļ°āļŠāļąāļĄāļāļąāļŠāļāļķāļāļāļĨāļąāļāļāļāļāļĄāļąāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ āļĄāļ°āļāļāļāļāļķāđāļāđāļāđāļāļĨāļđāļāļāđāļēāļāļāļēāļāđāļĨāđāļāļāļĩāđāļĄāļĩāđāļĄāļĨāđāļāļāļ·āļāđāļŠāđāļāļĒāļđāđāļ āļēāļĒāđāļ āđāļĄāđāđāļāļĩāļĒāļāđāļāđāđāļāđāļāļāļļāļāļāļĢāļāđāđāļĨāđāļāļāļĩāđāļāđāļāļāđāļāđāļāļ§āļēāļĄāļāļģāļāļēāļāđāļāļāļēāļĢāđāļŦāļ§āļĩāđāļĒāļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļĢāļąāļ āđāļāđāļĒāļąāļāđāļāđāļāļŠāļąāļāļĨāļąāļāļĐāļāđāļāļāļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļāļđāļāļāļąāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāļŦāļāļļāđāļĄāļŠāļēāļ§āđāļāļāļļāļĄāļāļ āļāļēāļĢāđāļĨāđāļāļĄāļ°āļāļāļāļāļĒāļđāđāļ āļēāļĒāđāļāđāļāļĢāļĢāļĒāļēāļāļēāļĻāļāļāļāđāļŠāļĩāļĒāļāđāļāļāđāļĨāļ°āđāļāļĨāļāđāļāļīāđāļāļāļĩāđāđāļāđāļĄāđāļāļāđāļ§āļĒāļāļāđāļāļĨāļāļŦāļĒāļāļāļĨāđāļāđāļĨāļ°āļāļģāļāļ§āļĒāļāļĢ āļāļģāđāļŦāđāļāļļāļāļāļąāļāļŦāļ§āļ°āļāļāļāļāļēāļĢāđāļŦāļ§āļĩāđāļĒāļāđāļĨāļ°āļŦāļĄāļļāļāļĨāļāļĒāđāļāļāļĨāļēāļāļāļēāļāļēāļĻāļāļĨāļēāļĒāđāļāđāļāļāļāļāļ§āļĩāļāļĩāđāļĄāļĩāļāļĩāļ§āļīāļ āļāļāļāļāļēāļāļāļĩāđ āđāļāļāđāļ§āļāļĪāļāļđāļāļēāļĨāđāļĨāđāļāļĄāļ°āļāļāļ āļŦāļāļļāđāļĄāļŠāļēāļ§āļāļ°āđāļāļīāļāļāļēāļāđāļāļĒāļąāļāļŦāļĄāļđāđāļāđāļēāļāļāđāļēāļ āđ āđāļāļ·āđāļāđāļĨāļāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāļāļēāļĢāđāļĨāđāļāđāļĨāļ°āļŠāļĢāđāļēāļāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļāļąāļ āļāļāļ°āđāļāļĩāļĒāļ§āļāļąāļāļĒāļąāļāđāļāđāļāļāđāļ§āļāđāļ§āļĨāļēāļāļĩāđāđāļāđāļāđāļāļĩāđāļĒāļ§āļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāđāļĨāļ°āļŠāļēāļāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļŠāļđāđāļāļēāļĢāđāļāđāļāļāļēāļāļŦāļĢāļ·āļāļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļĩāđāļĄāļąāđāļāļāļāđāļāļāļāļāļķāļāļāļīāļāļĩāļāļĢāļĢāļĄāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļāļ·āđāļāļ§āđāļēāđāļĄāļ·āđāļāļāļēāļĒāđāļāļāđāļāļ°āđāļāđāļāļģāļĄāļ°āļāļāļāđāļāđāļĨāđāļāļāđāļāđāļāđāļĨāļāļŦāļāđāļē āļŠāļīāđāļāļāļĩāđāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļ§āļēāļĄāļāļđāļāļāļąāļāļĨāļķāļāļāļķāđāļāļāđāļāļĄāļĢāļāļāļāļēāļāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāđāļāļ·āđāļāļāļąāđāļāđāļāļīāļĄāļāļāļāļāļēāļ§āđāļāļāļģ āļāļēāļĢāļāļāđāļāđāļāļĄāļ°āļāļāļāļāđāļ§āļĒāđāļŠāđāļāļāđāļēāļŠāļĩāļŠāļąāļāļāđāļēāļ āđ āļāļĩāđāļāļĨāļīāļ§āđāļŠāļ§āđāļāļāļāļ°āļāļĩāđāļŦāļĄāļļāļāļāļĨāļēāļāļāļēāļāļēāļĻ āļĒāļąāļāđāļāđāļāļĒāđāļģāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļāļēāļĄāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļāļĢāļ°āļāļĩāļāļāļāļāļāļēāļāļāļĩāļĄāļ·āļāļāđāļāļāļāļīāđāļāļāļĩāđāļāļđāļāļŠāđāļāļāđāļāļĢāļļāđāļāļāđāļāļĢāļļāđāļ āļāļ§āļēāļĄāđāļĄāđāļāļĒāļģāđāļāļāļēāļĢāđāļĒāđāļāļĄāļ°āļāļāļāļāļąāđāļāļāđāļāļāļāļēāļĻāļąāļĒāļāļ§āļēāļĄāļāļāļāļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļĐāļ°āļŠāļđāļ āļāļķāđāļāļŠāļ°āļāđāļāļāļāļķāļāļāļēāļĢāđāļŠāđāđāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļĢāļąāļāļāļĩāđāļāļļāļĄāļāļāļĄāļĩāļāđāļāļŠāļīāđāļāļāļĩāđ āļāļēāļāļāļĢāļ°āļŠāļāļāļēāļĢāļāđāļāļĢāļ āļāļĄāđāļŦāđāļāđāļāđāļ§āđāļēāļāļēāļĢāđāļĨāđāļāļĄāļ°āļāļāļāđāļāđāļāļĄāļēāļāļāļ§āđāļēāļāļāļāđāļĨāđāļāđāļāđāļ āđāļāđāļĄāļąāļāļāļ·āļāļŠāļ·āđāļāļāļĨāļēāļāļāļĩāđāļāļģāđāļŦāđāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāđāļāļāļģāļĒāļąāļāļāļāļĄāļĩāļāļĩāļ§āļīāļāđāļĨāļ°āļŠāđāļāļāđāļāđāļāļāļĒāđāļēāļāđāļĄāđāļāļēāļāļāđāļ§āļ āđāļāđāļāļāļąāļāļŦāļ§āļ°āļāļāļāļŦāļąāļ§āđāļāļāļĩāđāđāļāđāļāļĢāļąāļ§āļāđāļēāļĄāļāļĨāļēāļāđāļŠāļĩāļĒāļāđāļāļāđāļĨāļ°āđāļāļĨāļāđāļāļīāđāļ āļāļķāđāļāļāļąāļāđāļāđāļāđāļŠāļāđāļŦāđāđāļĨāļ°āđāļāļĩāļĒāļĢāļāļīāļ āļđāļĄāļīāļāļāļāļ§āļąāļāļāļāļĢāļĢāļĄāļāđāļāļāļāļīāđāļāļāļĩāđāļāļ§āļĢāļāđāļēāđāļāđāļāļēāļĢāļĢāļąāļāļĐāļēāđāļĨāļ°āđāļāļĒāđāļāļĢāđāļŠāļđāđāļŠāļēāļĒāļāļēāļāļēāļ§āđāļĨāļāļāđāļāđāļ
