จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เข้าไปเยี่ยมชมโครงการเคหะแห่งชาติต่าง ๆ พบว่าปัญหาที่การเคหะนำเสนอไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยครับ อาคารหลายแห่งยังมีรอยแตกร้าวชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นบริเวณเสา ตอม่อ รวมถึงพื้นและผนัง ทำให้หลายครั้งรู้สึกไม่มั่นใจในความแข็งแรงและความปลอดภัยเมื่ออยู่ภายในอาคารเหล่านี้ นอกจากนี้ ระบบการจัดการขยะที่ไม่เพียงพอและไม่มีประสิทธิภาพ เป็นปัญหาที่ส่งผลต่อสุขอนามัยและคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย โดยเฉพาะเมื่อมีแมลงสาบและหนูจำนวนมาก ทำให้สภาพแวดล้อมกลายเป็นแหล่งรวมของเชื้อโรคและกลิ่นเหม็นรบกวนตลอดเวลา พื้นที่ส่วนกลางที่ควรจะเป็นพื้นที่พักผ่อน หรือลานกิจกรรมสำหรับชุมชนกับกลายสภาพทรุดโทรม ไม่มีการดูแลรักษาอย่างจริงจัง รวมถึงเครื่องสุขภัณฑ์ภายในอาคารที่ไม่เหมาะสมและเก่าแก่ บางครั้งชำรุด ส่งผลให้ผู้อยู่อาศัยต้องปรับตัวใช้ชีวิตอย่างลำบาก สิ่งที่น่าตกใจที่สุด คือการที่งบประมาณปี 2570 ถูกลดลงมากจนเกินไป ทั้งงบสำหรับพัฒนาสภาพแวดล้อมและคุณภาพชีวิตที่ลดลงกว่า 70% และงบซ่อมแซมอาคารเช่าที่ลดลงกว่า 50% ทำให้งบประมาณที่เหลือกลับไม่เพียงพอที่จะดำเนินการแก้ไขปัญหาที่มีอยู่ได้อย่างเต็มที่ ผมคิดว่ารัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างเร่งด่วนเพราะที่อยู่อาศัยเป็นปัจจัยสำคัญของการมีคุณภาพชีวิตที่ดี ถ้าปล่อยให้ปัญหาดังกล่าวเรื้อรังต่อไป อาจก่อให้เกิดอันตรายและสร้างผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนได้อย่างรุนแรง คงต้องมองหากลยุทธ์ใหม่ ๆ ที่นอกจากการจัดสรรงบประมาณแล้ว อาจรวมถึงการมีส่วนร่วมของชุมชน การตรวจสอบและประเมินผลอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการนำเทคโนโลยีและวัสดุก่อสร้างที่มีคุณภาพเข้าสู่การซ่อมแซม เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและความปลอดภัยของผู้คนในชุมชนเคหะแห่งชาติได้จริง ๆ