ไปที่ร้านอาหารของครอบครัวกันเถอะ! พิจารณา💗💡
ไปที่ร้านอาหารของครอบครัวกันเถอะ! ตั้งแต่เสร็จแล้วให้พิจารณา Hapien!
⚠️การแจ้งเตือนสปอยเลอร์
มันเขียนในเทลอปในวิดีโอ แต่ฉันจะเขียนมันในคำบรรยายด้วย! ฉันเพิ่มภาษาอังกฤษเพราะผู้คนจากต่างประเทศจะชอบมัน!
ข้อควรพิจารณาต่อไปนี้
♡
♡
มันเป็นตอนจบที่มีความสุขกับการเริ่มต้นของ "คนสองคน" ไม่ใช่ ของฉัน รอยสักของเด็กบ้า = ซูมิคุงอายุ 14 ปีและตราบใดที่เขามีรอยสักซูมิคุงไม่ใช่ผู้หญิงที่เสียชีวิต = เท่ากัน นั่นเป็นเหตุผลที่ซูมิคุงบอกให้ลบรอยสักในฉากสุดท้าย
กล่าวอีกนัยหนึ่ง "รอยสัก" โดย Junichiro Tanizaki ลูกศรของเด็กบ้ามีขนาดใหญ่ บังเอิญมีคำว่า fme fatale บนหน้าปก
มันเป็นหลักฐานที่พวกเขาจะไม่จากไปและคิดว่าจะอยู่ด้วยกันได้อย่างไรบนพื้นฐานของสังคมที่ไม่อนุญาตและอัตตาของฉันคือ "ไปที่ร้านอาหารของครอบครัวกันเถอะ!"
"ไปที่ร้านอาหารสำหรับครอบครัวกันเถอะ!" เสร็จสมบูรณ์แล้ว! การแจ้งเตือนสปอยเลอร์! ฉันจะคาดเดาว่ามันมีความสุขหรือไม่
ไม่ใช่ของฉัน ของฉัน หรือของพวกเขา แต่เป็นจุดเริ่มต้นของพวกเขา และมันก็เป็นตอนจบที่มีความสุข
รอยสักของ Kyoji = Satomi อายุ 14 ปี และตรา บใดที่เขามีรอยสัก Satomi ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เสียชีวิตหรือเท่าเทียมกัน
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉากสุดท้ายคือเมื่อ Satomi ขอให้เธอลบรอยสัก
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ "Shisen" ของ Junichiro Tanizaki ลูกศรของ Kyoji นั้นใหญ่มาก
หลักฐานคือพวกเขาจะไม่สามารถทำได้และ "ไปที่ร้านอาหารสำหรับครอบครัวกันเถอะ!" เป็นเรื่องเกี่ยวกับการอยู่ด้วยกันอย่างไรเนื่องจากสังคมที่ไม่อนุญาตและพวกเขา
ไปร้านอาหารของครอบครัวกันเถอะ ไปคาราโอเกะกันเถอะ เด็กบ้านาริตะ #การ์ตูน #letsgokaraoke
※以下、最終話までのネタバレを含みます。 私がいちばん「ハッピーエンドだった」と思ったポイントは、“恋が成就したか”よりも、「二人が同じ地面に立とうとした」ことでした。ラストの空気って甘いだけじゃなくて、ちゃんと痛い。だからこそ、あれは逃避の終わりじゃなくて生活の始まりに見えました。 まず、狂児の刺青。作中で刺青は「過去の自分」「消せない記号」みたいに機能していて、聡実にとっては“14歳の聡実”が狂児に固定されてしまう装置にも見えます。年齢差や、出会ったときの非対称性（守る／守られる、教える／教わる）が、そのまま皮膚に刻まれてる感じ。だから聡実が最後に「消して」と言うのは、拒絶というより「対等になろう」の提案なんだと思いました。 ここで連想したのが谷崎潤一郎の『刺青』。刺青って、美しさや所有の象徴でありながら、同時に“支配”や“役割の固定”にもなる。狂児の愛は矢印が大きいぶん、無自覚に相手を作品化しやすい危うさがあるんですよね。聡実がそれを受け取るだけの存在にならないために、「その印を一回降ろして」と言った。私はこの一言が、いちばん強い愛の言い方に感じました。 「ファム・ファタール＝対等ではない」という読みも腑に落ちます。狂児の中で聡実が“特別”であればあるほど、聡実は自由に動けなくなる。対等って、気持ちの量じゃなくて選択権のバランスだから。刺青を消す＝“狂児だけの物語”から“二人の物語”へ切り替える儀式、みたいな。 あと『カラオケ行こ！』から追ってると、狂児の「若い頃」って派手さよりも、ずっと寂しさが芯にある印象でした。だからこそ執着が恋に見える瞬間もあるけど、『ファミレス行こ！』は「社会が許さない」「自分のエゴもある」って現実側の圧をちゃんと描いた上で、それでも一緒にいる方法を探す話だったと思います。 読み終わったあと、私は“幸せの形を更新した最終回”として受け取りました。ハピエンかどうか迷う人ほど、刺青の意味と最後の一言をもう一回読み返すと見え方が変わるかもしれません。
