หลังจากได้มีโอกาสเข้ารับรางวัล “ญาณสังวร” ประจำปี พ.ศ. 2569 ความรู้สึกแรกคือ “ซาบซึ้งและเกรงใจ” เพราะรางวัลนี้ไม่ใช่แค่คำยกย่อง แต่เหมือนเป็นเครื่องเตือนใจให้เราระวังการกระทำ คำพูด และเจตนาให้มากขึ้นกว่าเดิม โดยในประกาศรางวัลจะระบุชัดว่าเป็นสาขาครูด้านพิธีกรรมเสน่ห์เมตตามหาเสน่ห์ดีเด่นแห่งปี ทำให้ผมยิ่งต้องยึดหลักความถูกต้อง ความเหมาะสม และความรับผิดชอบต่อสังคม หลายคนที่ทักมาถาม มักจะสงสัยคำว่า “สังวรปธาน” ว่าหมายถึงอะไร ในความเข้าใจของผม (แบบภาษาคนทั่วไป) สังวรคือ “ความสำรวมระวัง” ส่วนปธานคือ “ความเพียร/ความพยายาม” รวม ๆ แล้วคือการเพียรระวังไม่ให้สิ่งไม่ดีเข้ามาครอบงำใจและการกระทำ โดยเอาไปใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน เช่น - ระวังอารมณ์ก่อนตอบโต้คนอื่น (สำรวมคำพูด) - ระวังความโลภ ความอยากได้ชื่อเสียงเกินพอดี (สำรวมใจ) - ระวังการนำความรู้หรือพิธีกรรมไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ (สำรวมการกระทำ) พอผมกลับมาทบทวนก็รู้สึกว่า “สังวรปธาน” เป็นหลักที่เข้ากับการเป็นครู/ผู้ถ่ายทอดวิชามาก เพราะไม่ว่าจะเป็นสายวิชาใด สิ่งสำคัญคือเจตนาและความรับผิดชอบต่อผู้คน ครูบาอาจารย์สอนมาอย่างไร เราควรสืบสานอย่างนั้น—ให้เกิดประโยชน์ ไม่สร้างความเดือดร้อน และไม่ใช้เพื่อเอาเปรียบใคร ในวันรับรางวัล บรรยากาศพิธีการทำให้ผมตระหนักถึงคุณครูบาอาจารย์ที่คอยชี้ทางมาตลอด รวมถึงสายวิชาที่ได้รับการถ่ายทอดมา การได้เห็นชื่อของตัวเองบนประกาศรางวัล “ญาณสังวร” จึงไม่ใช่เรื่องของผมคนเดียว แต่เป็นเกียรติที่สะท้อนถึงผู้ให้วิชาและผู้สนับสนุนทุกคนด้วย สำหรับคนที่กำลังตามหาความหมายของ “สังวรปธาน” หรือสนใจแนวคิดนี้ ผมอยากฝากไว้แบบง่ายที่สุดว่า ให้ใช้เป็น “เบรก” ก่อนคิด ก่อนพูด ก่อนทำ แล้วเราจะเห็นการเปลี่ยนแปลงในชีวิตแบบค่อยเป็นค่อยไปจริง ๆ และสำหรับผม รางวัลนี้คือคำสัญญากับตัวเองว่าจะตั้งมั่นในความดี ใช้วิชาให้ถูกที่ควร และเดินต่อบนเส้นทางที่ครูบาอาจารย์เมตตาวางไว้ให้