Go Hung made tears.

ถ้าใครกำลังเสิร์ชหา “โกฮังคุง / GOHAN หัวใจโกโฮม / gohan dog / gohan movie dog” เพราะลังเลว่าจะดูดีไหม เราเข้าใจมากๆ เพราะส่วนตัวเป็นคนร้องไห้ง่ายและแพ้หนังหมาสุดๆ เลยกลัวว่าดูแล้วจะใจพัง แต่พอรู้ว่าสายเซฟ (อย่างน้อยก็ทำให้เรากล้าก้าวเข้าโรง) ก็เลยตัดสินใจไปดู และบอกเลยว่า…น้ำตาซึมจริง แต่เป็นน้ำตาแบบอุ่นๆ ฮีลใจมากกว่า สิ่งที่เราชอบใน GOHAN คือหนังทำให้เราเห็น “การเติบโตของน้องหมา” แบบเป็นช่วงๆ ตั้งแต่วัยเด็กที่ยังซนๆ ไปจนโตเป็นวัยหนุ่มที่ต้องสู้ชีวิต และพอเป็นวัยชราแล้วมันยิ่งทำให้เราอินกับคำว่า “เวลา” มากขึ้น หนังไม่ได้ขายความเศร้าอย่างเดียว แต่ขายความผูกพันระหว่างโกฮังกับคนรอบตัว โดยเฉพาะคุณฮิโระที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบคนในบ้านจริงๆ ใครเป็นสายดูหนังแล้วชอบสังเกตรายละเอียด ภาพและเสียงคือทำดีมาก ดูแล้วรู้สึกว่าตั้งใจเก็บโมเมนต์เล็กๆ ของน้องหมา เช่น สายตา ท่าทาง การเดินเล่น หรือฉากที่เหมือนชีวิตประจำวันธรรมดาๆ แต่กลับทำให้เราน้ำตาคลอได้เฉยเลย เหมาะกับคนที่ชอบหนังฟีลกู๊ดปนซึม และอยากได้แรงฮึบเรื่อง “การใช้ชีวิตไปด้วยกัน” อีกอย่างที่หลายคนอาจอยากรู้คือไปดูแล้วได้อะไรติดไม้ติดมือไหม ของเรามีได้ของฟรีเป็นพวงกุญแจรูปน้องหมาพร้อมคำว่า “MERGE” (เห็นคนถือกันหลายคน น่ารักมาก) แนะนำว่าถ้าอยากได้ ลองเช็กโปรหน้าหนัง/จุดแลกของของโรงก่อน เพราะบางรอบหรือบางสาขาอาจมีเงื่อนไขต่างกัน เราไปแล้วได้แบบฟีลดีขึ้นไปอีก เหมือนเป็นของที่ระลึกให้ความทรงจำกับหนังเรื่องนี้ ทริคเล็กๆ สำหรับคนกลัวร้องไห้เหมือนเรา: เลือกรอบที่ไม่ดึกมาก เผื่อกลับบ้านยังมีเวลาทำใจ และพกทิชชู่ไว้เลย (จริงๆ) เพราะต่อให้น้องมีช่วงที่ทำให้ใจหวิว แต่ความน่ารักกับความอบอุ่นมันพาเราไปต่อได้ สรุปสำหรับเราคือ GOHAN หัวใจโกโฮม เป็นหนังหมาที่ดูแล้ว “ใจเหลว” แต่เหลวแบบมีความสุข เหมาะมากกับทาสหมา/คนรักสัตว์ หรือคนที่อยากดูอะไรที่ทำให้ยิ้มทั้งน้ำตา