ถ้าคุณกำลัง “คิดถึงแม่ที่จากไป” หรือรู้สึกว่าแม่ยัง “อยู่บนฟ้า” คอยมองเราอยู่ตลอด เราอยากบอกก่อนเลยว่าความคิดถึงแบบนี้ไม่ผิด และไม่ต้องรีบทำให้หายค่ะ บางวันเราเข้มแข็งได้ แต่บางวันแค่ได้ร้องไห้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว มีประโยคหนึ่งที่เราชอบมากคือ “โปรดอย่าเป็นทุกข์ต่อความเจ็บปวดของลูก…ลูกกำลังให้เวลาเยียวยาช่วยเหลือจิตใจ” มันทำให้เรารู้สึกว่า การเยียวยาไม่ใช่การลืม แต่เป็นการค่อยๆ อยู่กับความจริงให้ได้ โดยที่ยังพกความรักของแม่ไว้เหมือนเดิม เพราะ “ไม่ได้แปลว่าลูกจะลืมผู้ที่เป็นแม่” และความจริงคือ “แม่จะอยู่ในความทรงจำของลูกตลอดไป” สิ่งที่ช่วยเราได้ในวันที่คิดถึงแม่หนักๆ มีหลายอย่าง ลองเลือกทำเท่าที่ไหว: 1) เขียนจดหมายถึงแม่ (แบบไม่ต้องสวย) เราจะเริ่มด้วยคำง่ายๆ อย่าง “คิดถึงคุณนายแม่” หรือ “แด่…แม่ของข้าพเจ้าที่จากไป” แล้วเขียนต่อว่า วันนี้เราเจออะไร เหนื่อยอะไร หรืออยากให้แม่กอดแค่ไหน การเขียนช่วยระบายความอัดแน่นในอกได้ดีมาก 2) ทำ “มุมความทรงจำ” เล็กๆ อาจเป็นรูปแม่ เทียนหอม ดอกไม้ หรือของที่แม่เคยใช้ พอเราคิดถึงแม่ที่อยู่บนฟ้า เราจะนั่งเงียบๆ ตรงนั้นสัก 5 นาที เหมือนได้คุยกับแม่โดยไม่ต้องใช้คำพูด 3) ตั้งพิธีเล็กๆ ให้ตัวเองในวันครบรอบ บางคนเลือกทำบุญ ใส่บาตร หรือทำอาหารที่แม่ชอบ เรารู้สึกว่าการได้ทำอะไรสักอย่าง “เพื่อแม่” ทำให้ความคิดถึงมีที่ไป ไม่ค้างอยู่ในใจอย่างเดียว 4) ดูแลตัวเองแบบไม่รู้สึกผิด หลายครั้งเรารู้สึกผิดเวลาหัวเราะหรือมีความสุข แต่จริงๆ แล้วการกลับมามีชีวิตที่ดีคือการให้เกียรติความรักของแม่ด้วยนะคะ แม่คงอยากเห็นลูก “พยายามจะเข้มแข็ง” ในแบบของเรา ถ้าวันไหนคิดถึงมากจนทำอะไรไม่ไหว ลองบอกตัวเองเบาๆ ว่า “วันนี้ขอแค่ผ่านไปให้ได้ก็พอ” ความรักของแม่ไม่เคยหายไปไหน แค่เปลี่ยนรูปแบบเป็นความทรงจำที่อยู่กับเราทุกวันค่ะ