“ผู้สำคัญตนว่ามีความฉลาดสามารถเป็นเลิศอยู่เสมอนั้น มักพาตัวไม่รอด เพราะความสำคัญตนเช่นนั้นจะปิดบังโอกาสที่จะขวนขวาย หรือได้มาซึ่งปัญญาที่สูงขึ้นไป”
พระราโชวาท ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่นิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2518
พระราโชวาทนี้ชี้ให้เห็นถึงภัยของความสำคัญตนเองหรือความหยิ่งยโสที่อาจทำให้ผู้คนขาดโอกาสพัฒนาและเพิ่มพูนปัญญา เพราะเมื่อเราคิดว่าตนเองฉลาดหรือเก่งเกินไป บางครั้งเราก็มักจะปิดกั้นไม่รับฟังความคิดเห็นหรือแนวคิดจากผู้อื่น ส่งผลให้เกิดความหยุดนิ่งทางความรู้และความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง ในวงการศึกษาหรือการทำงาน การยอมรับว่าตนเองยังมีสิ่งที่ไม่รู้หรือสามารถพัฒนาได้ คือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ที่แท้จริง การเปิดใจและถ่อมตนอ่อนน้อมจะช่วยให้เราได้รับโอกาสใหม่ๆ ทั้งจากการรับฟังคำแนะนำ การเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อเพิ่มทักษะ หรือการเรียนรู้จากประสบการณ์ผู้อื่น ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยปลดล็อกศักยภาพของตนให้สูงขึ้นอย่างไม่จำกัด นอกจากนี้ พระราโชวาทดังกล่าวยังสอนในแง่ของการเป็นผู้นำที่ดีที่ต้องไม่ยึดติดความสำคัญตนเอง แต่ควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาตนเองและผู้อื่นร่วมกัน ซึ่งโมเดลนี้จะช่วยสร้างสังคมที่มีความรู้และปัญญาเจริญก้าวหน้าต่อไปอย่างยั่งยืน ด้วยเหตุดังกล่าว การรักษาความถ่อมตนและเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้อย่างไม่มีข้อจำกัดจึงเป็นบทเรียนสำคัญที่พระราโชวาทนี้สื่อมาให้เราได้ตระหนัก เพื่อเป็นหลักคิดในการดำเนินชีวิตและพัฒนาในทุกๆ ด้านของตนเองอย่างไม่หยุดนิ่ง