นิยายโรมานซ์ n ซี ฉ่ำ จุใจ แถม อ่าน ฟรี!!

เปิดเรื่องแล้วน้าาา นิยายโรมานซ์อ่านฟรีรายตอนทยอยอัพมีอีบุ๊คราคา 179 บาท 69000 คำ~

#ตรวนรักพ่อเลี้ยงบูรพา

เขียนนิยายของดวงอาทิตย์

วาด pang Kedsaraporn

ไทโป คุณจินไทโป

โปรยปราย 🔥

พ่อเลี้ยงบูรพาคิดว่าเงิน สามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้! รวมถึงเธอด้วย!!!!

หลังจากมีอะไรเสร็จ เขาก็มักฟาดเงินใส่หัวเธอจนแล้วจนเล่า เพราะคิดว่าเธอ!!!! มันไร้ค่า!!!

พร้อมกับล่ามโซ่ตรวนตีตราเธอเพียงแค่

'่สั.ต.ว์เลี้.ย.ง.' ของเขา!!!!!

ทว่า.....วันหนึ่งเธอตัดสินเลือกหนี...ออกจากบ้านเขาไป พร้อมกับเช็คเงินสดจำนวนมาก!!!!

สปอย✅

เบลถามออกมาเพื่อความแน่ใจ ชายสองคนมองหน้ากัน แล้วหนึ่งในนั้นก็เป็นคนตอบคำถามของเธอ

“ใช่แล้ว ทำไมอย่าบอกนะว่าจะเปลี่ยนใจ ?”

ชายทั้งสองเห็นท่าทางตื่นกลัวของเธอ จึงได้ถามย้ำกับเธออีกรอบ

“ไม่เปลี่ยนค่ะ”

ชีเบลตอบออกมาอย่างหนักแน่น ไม่มีทางที่เธอจะเปลี่ยนใจเพราะว่าการมาพบเจ้านายของผู้ชายทั้งสองคนนี้คือความหวังและแสงสว่างเดียวของเธอ อีกอย่างเธอก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วไม่มีทางถอยเด็ดขาด

“อือ… ถ้างั้นก็ตามมา”

แล้วชายทั้งสองคนก็เดินนำชีเบลเข้าไปข้างใน หญิงสาวเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้นด้วยความมุ่งมั่นพลางคิดในใจขอให้เจ้านายของผู้ชายสองคนนี้จงถูกใจเธอ

ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทราคาแพงสีดำส่งผลให้รูปร่างของเขาดูดีและน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มกำลังนั่งนับเงินกองใหญ่อยู่ในห้องทำงานคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง เพราะจำนวนเงินที่ได้มาจากแหล่งใต้ดินนี้ มันไม่ตรงตามจำนวนที่เขาได้รับรายงานมา

“หายไป?”

บูรพาหัวเสียขึ้นเรื่อย ๆ ความโกรธและความไม่พอใจฉายชัดออกมาบนใบหน้าและแววตาคมเข้ม ลูกน้องที่ยืนรายล้อมอยู่เต็มห้องเริ่มมีอาการหนาว ๆ ร้อน ๆ เพราะรู้ดีว่าหากเจ้านายโกรธเมื่อใด มันคือหายนะดี ๆ นี่เอง

“เงินมันหายไป ?”

เสียงเย็นเอ่ยถามออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ ลูกน้องทุกคนในห้องนั้นสะดุ้งโหยง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้านายสักคนยังคงก้มหน้ามือกุมต่ำอยู่อย่างนั้น

พ่อเลี้ยงบูรพาคว้าแก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเขวี้ยงใส่หัวคนที่ยืนอยู่ใกล้เขามากที่สุด เสียงแก้วแตกดังเพล้งและหน้าผากของลูกน้องคนนั้นก็มีเลือดไหลอาบลงมา

กลิ่นเหล้าบวกกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ภายในห้องเงียบกริบ ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจหรือว่าขยับตัว ขนาดชายคนที่โดนแก้วโยนใส่หัวยังไม่กล้ายกมือขึ้นมาลูบหัวตัวเองเลย

“กูถามว่าเงินมันหายไป นี่จะไม่มีหมาตัวไหนบอกกูสักคำเลยเหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้น !?”

ชายหนุ่มเอ่ยถามลูกน้องออกมาเสียงเย็นพลางกวาดสายตามองหน้าพวกมันทีละตัว แต่ก็ยังไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา หรือแม้จะปริปากพูดออกมาก็ยังไม่มีใครกล้าสักคน

บูรพาโมโหมาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่กลับเย็นชาอยู่เป็นนิจแค่นยิ้มออกมา บรรยากาศรอบตัวและภายในห้องกดดันขึ้นมาทันที เขาก้าวยาว ๆ ออกมาจากหลังโต๊ะตัวใหญ่เดินตรงไปหาลูกน้องอีกคนที่ยืนถัดไปจากคนที่หัวแตก

สันมือใหญ่ฟาดลงไปบนใบหน้าของลูกน้องคนนั้นเต็มแรง ปากเขาแตกและฟันในปากร่วงทันที เลือดไหลซิบออกมาตรงมุมปาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีใครกล้าขยับ

แล้วหลังจากนั้นหมัดเท้าเข่าและศอกก็ประเคนลงบนใบหน้าและร่างกายของลูกน้องทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นจนกระทั่งบูรพาเหนื่อยหอบจึงหยุดการกระทำนั้น

“พวกมึงออกไปให้หมด”

เสียงเย็นถูกสั่งออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ ลูกน้องทุกคนรีบพากันลนลานออกจากห้องนั้นอย่างทุลักทุเล บางคนลุกไม่ไหวเพื่อน ๆ ก็ช่วยประคองดูแล้วก็ช่างน่าสังเวชจริง ๆ

อารมณ์ของบูรพายังไม่ได้สงบลงเท่าใดนัก เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์แล้วก็กวาดขวดเหล้าราคาแพงลงจากเคาน์เตอร์ เสียงขวดแก้วแตกดังเพล้ง ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งกระจายเต็มห้อง

ลูกน้องกลุ่มที่เดินออกมาจากห้องทำงานของบูรพาสวนกับชายสองคนที่พาชีเบลมาตรงห้องรับแขก ชายคนที่โดนแก้วโยนใส่หัวก็เอ่ยออกมา สองมือใหญ่ก็กุมแผลบนศีรษะเอาไว้ เลือดสีแดงไหลออกมาตามง่ามนิ้วของเขา

“พ่อเลี้ยงกำลังอารมณ์ไม่ดี คิดดีแล้วเหรอวะที่พาผู้หญิงมาตอนนี้”

พูดจบ ชายคนนั้นก็เหลือบมองไปที่ชีเบลรูปร่างบอบบางท่าทางก็อ่อนแอราวกับแก้วคริสตัลแบบนี้จะรองรับอารมณ์ของเจ้านายของพวกเขาได้หรือเปล่า ดีหน่อยที่หน้าตาของเธอสะสวยและน่ารักน่าทะนุถนอมราวกับตุ๊กตาเท่านั้น

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ข้าว่าเธอคนนี้น่ะเอาอยู่”

หนึ่งในสองคนที่พาชีเบลมาตอบคนที่เลือดไหลอาบหน้าออกไปด้วยความมั่นใจ เพราะเขาพิจารณาแล้วว่ารูปร่างที่น่ารักน่าเอ็นดูของผู้หญิงคนนี้คงจะช่วยระงับอารมณ์คุกรุ่นของเจ้านายได้และในทางตรงกันข้ามเจ้านายของพวกเขาจะต้องเปลี่ยนจากอารมณ์โกรธมาเป็นอารมณ์พิศวาสอย่างแน่นอน

“เออ ๆ ก็แล้วแต่”

“ข้าว่าพวกเอ็งรีบไปทำแผลเถอะ”

แล้วลูกน้องกลุ่มนั้นก็เดินเลี่ยงชายสองคนและชีเบลออกไป หญิงสาวนึกหวั่นใจเมื่อเห็นสภาพของผู้ชายหลายคนพวกนั้น ขนาดผู้ชายตัวโต ๆ ยังสะบักสะบอมขนาดนี้แล้วเธอที่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ล่ะจะมีสภาพแบบไหน

ชีเบลสูดหายใจลึก ๆ เข้าเต็มปอด ถึงแม้จะกลัวขนาดไหนแต่ตอนนี้เธอก็ถอยไม่ได้แล้ว หญิงสาวก้าวตามชายสองคนเข้าไปในห้องนั้นอย่างมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เธอบอกแล้วว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อหาเงินมารักษาพ่อ แม้ว่าเธอจะเสียอะไรมากมายแค่ไหนก็ตาม

ร่างสูงใหญ่ของบูรพายืนหันหลังให้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ธนบัตรใบสีเทาวางกองอยู่บนโต๊ะตัวนั้นหลายปึกมูลค่าของมันหลายร้อยล้านบาท แต่ความจริงมันน่าจะมากกว่านี้อีกเกือบเท่าตัวถ้ามันไม่หายไป

“เงินของกูหายไป แต่พวกมันกลับหาคำตอบไม่ได้ ไม่น่าเลี้ยงพวกมันให้เปลืองข้าวเลย”

สายตาคมเข้มจ้องมองออกไปยังความมืดนอกหน้าต่างพลางครุ่นคิดถึงยอดเงินที่หายไป มีใครเล่นตุกติกกับเขาหรือเปล่า และถ้าหากมีมันคนนั้นเป็นใครที่ใจกล้าถึงกับอยากลองล้วงคองูเห่าเช่นเขา

เมื่อชีเบลก้าวตามหลังชายสองคนเข้ามาในห้องทำงานของบูรพา กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งเต็มห้องจนหญิงสาวต้องเบ้หน้า ชายหนุ่มหันหน้ามาทันทีเพราะรับรู้ได้ว่ามีคนเข้ามา

“ไอ้เวรสะไร พวกมึงมาทำไมอีก ?”

บูรพาถามออกไปอย่างหงุดหงิด สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหน้าชายทั้งสองคนเขม็งแล้วก็มองเลยไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังของลูกน้องทั้งสองคน

“ตอนนี้กูกำลังอารมณ์ไม่ดี พวกมึงคิดยังไงถึงได้พาผู้หญิงมา”

หนึ่งในสองคนรีบส่งสัญญาณให้ชีเบลเดินออกมายืนด้านหน้า หญิงสาวสบตากับบูรพาด้วยแววตาหวาดกลัว ชายหนุ่มที่ยังฉุนเฉียวเรื่องเงินอยู่ก็เงื้อมือหมายจะฟาดลงใบหน้าสวยหวานนั้น เธอหดคอและหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ

แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้มองใบหน้าสวยหวานนั้นชัด ๆ หญิงสาวคนนี้หน้าตาสวยมาก ใบหน้าของเธอสวยหวานราวกับตุ๊กตา ชีเบลที่หลับตาปี๋ลืมตาขึ้นมาเมื่อเวลาผ่านไปนานเป็นนาทีแล้ว แต่กลับไม่มีอะไรกระทบใบหน้าของเธอ

เมื่อลืมตาขึ้นมา ชีเบลพบว่าใบหน้าของเธออยู่ห่างกับใบหน้าของเขาแค่คืบ ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำและเห่อร้อนขึ้นมาทันที บูรพาเองก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแปลก ๆ เหมือนกัน

ลูกน้องทั้งสองคนรีบถอยออกไปจากห้องนั้นเงียบ ๆ อย่างรู้หน้าที่ พวกเขารู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มถูกใจสาวน้อยคนนั้นเข้าให้แล้ว เมื่อเดินพ้นออกมาจากห้องทำงานของบูรพา พวกลูกน้องกลุ่มก่อนหน้าก็มารอถามข่าว

“พ่อเลี้ยงเป็นยังไงบ้างวะ?”

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของชายทั้งสองคน ลูกน้องกลุ่มนั้นก็รับรู้ได้ว่าเจ้านายน่าจะอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว ลูกน้องทุกคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะอย่างน้อยสวัสดิภาพของพวกเขาก็คงจะปลอดภัยไปอีกสักระยะหนึ่ง เพราะว่าตอนนี้เจ้านายกำลังถูกใจของเล่นชิ้นใหม่อยู่ คงจะไม่มีเวลามาสนใจพวกเขาสักเท่าไหร่นัก

บูรพาที่ได้อยู่กับชีเบลตามลำพังและอารมณ์ที่คุกรุ่นของเขาก็เริ่มลดระดับลงเรื่อย ๆ ชายหนุ่มจึงได้มีโอกาสมองสำรวจหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง

ร่างสูงใหญ่เดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ ขายาวไขว้กันเอาไว้ดูแล้วก็มีเสน่ห์มาก ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบาย ๆ สองแขนแกร่งวางไว้บนพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย ชีเบลเกร็งไปทั้งร่างเธอทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่ยืนตัวสั่น แต่ทว่าต้องพยายามควบคุมตัวเองให้เป็นปกติโดยนิ่งเฉยอยู่กลางห้อง

“เธอชื่ออะไร ?”

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามออกมา ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั้นจ้องมองมาที่ร่างบอบบางเขม็ง ชีเบลรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะสายตาคมที่จ้องมองมานั้นทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่า

“ชีเบล ฉันชื่อชีเบลค่ะ”

“อาฮะ ชื่อชีเบลเหรอชื่อเหมาะกับเธอดีนี่ ฉันชื่อพ่อเลี้ยงบูรพาหรือเรียกฉันว่าพ่อเลี้ยงก็ได้ นั่งสิ”

ชายหนุ่มบอกกับเธอเสียงราบเรียบ ชีเบลจึงเดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเขา แต่ว่าสะโพกอวบยังไม่ทันได้แตะโซฟา เขาก็เอ่ยออกมาเสียงเย็น

“ตรงนี้”

พร้อมกับตบลงตรงที่นั่งข้าง ๆ เขา ชีเบลจึงจำต้องขยับไปนั่งที่ตรงนั้น แขนแกร่งวาดลงมาโอบไหล่บอบบางเอาไว้ทันที คราแรกหญิงสาวคิดจะขัดขืนแต่เมื่อคิดได้ว่าเธอตั้งใจมาที่นี่เพราะอะไร จึงได้ปล่อยตัวสบาย ๆ ไม่เกร็งอีกต่อไป

“สองคนนั้นคงบอกแล้วใช่ไหม ว่าเธอมาที่นี่ต้องทำอะไรบ้าง ?”

“ค่ะ”

ชีเบลตอบออกมาพร้อมกับพยักหน้า ชายสองคนนั้นบอกกับเธออย่างละเอียดแล้วว่าต้องมาเป็นคู่นอนของเขาต้องปรนนิบัติและทำทุกอย่างให้บูรพาพอใจ

ลิงค์นิยายอ่านฟรีที่ 💗 readawrite ค้นหา 'ตรวนรักพ่อเลี้ยงบูรพา' ค้นหานามปากกา ่นิยายของดวงอาทิตย์่ หรือดาวน์โหลดอีบุ๊คราคา 179 บาทจำนวนคำ 69000 คุ้มสุด

#นิยายของดวงอาทิตย์ #ป้ายยากับlemon8 #นิยาย #อ่านตามlemon