นิยายอ่านฟรี! ที่ฮีลใจสุด ๆ เอ็นสี่ละทุนมาก

มาน่อ อัพถึงอีพีที่ 20 แล้วนะค้าบ #นิยายของดวงอาทิตย์

#ตรึงตรารักภูคำเวียง

นิยายของดวงอาทิตย์

🔥🔥🔥

สปอย💓

ทั้งที่กังวลว่าตัวเองอาจจะนอนไม่หลับ เนื่องจากว่าวันนี้เป็นอีกคืนที่เธอต้องนอนแปลกที่แปลกทาง แต่หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ตบท้ายด้วยยาแก้ไข้และแก้หวัดพอบวกกับความอ่อนเพลียจากการที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ท้ายที่สุดแล้วก็ทำให้แก้มใสสลบยาว หลับเป็นตาย… มาลืมตาตื่นอีกทีก็ตอนที่เสียงนาฬิกาปลุกของสวยส่งเสียงกรีดร้อง

“ไปอาบน้ำกันเถอะพี่แก้ม จะได้สดชื่น ก่อนจะไปเข้างาน”

“กี่โมงแล้วสวย”

“ตีสี่จ้ะ”

สวยตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ไม่มีอิดออด แต่คนที่ตาโตกลับเป็นอดีตนางเอกที่นอนอยู่บนฟูกข้าง ๆ แก้มใสทำตาโตก่อนจะจำใจลุกขึ้นนั่ง… สวยเดินไปเปิดไฟจนห้องทั้งห้องสว่างไสวจากนั้นก็เดินมาเก็บที่หลับที่นอนของตัวเอง แก้มใสก็เลยทำตามบ้างมีนิดหน่อยที่เกียจคร้าน แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหา เพราะตลอดระยะเวลาที่ทำงานในวงการ การตื่นนอนไม่เป็นเวลาก็ถือว่าเป็นหนึ่งในความเคยชิน

ทว่าการนอนหลับแบบเต็มอิ่ม การอยู่ในบรรยากาศที่แปลกใหม่ไปจากเดิม นอกจากจะทำให้ตื่นตัวแล้ว แก้มใสยังกระตือรือร้นที่จะทำนู่นทำนี่อย่างที่สวยแนะนำซึ่งโชคดีว่าเรือนคนงานแห่งนี้มีระบบระเบียบชัดเจนให้ทำตามอย่างเคร่งครัด มีการแบ่งแยกชายหญิงชัดเจน แต่ละคนก็ต้องรับผิดชอบข้าวของส่วนรวมเป็นอย่างดี

เนื่องจากว่าเจ้าของและผู้นำของที่นี่ ค่อนข้างที่จะเคร่งครัดและเด็ดขาดกับการจัดการจากที่คิดว่าจะต้องพบเจอกับสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แก้มใสก็โล่งใจไปหลายเปลาะ เมื่อพบเจอกับผู้คนที่ค่อนข้างมีคุณภาพ แม้จะเป็นเพียงชาวบ้านชาวดอย แต่ทุกคนสามารถรักษาความสะอาดได้เป็นอย่างดี

เมื่อเตรียมตัวเสร็จแล้ว แก้มใสกับสวยก็เคลื่อนตัวไปที่โรงอาหาร ทั้งที่เป็นเวลาเช้าตรู่แต่กลับมีอาหารเรียงรายพร้อมสรรพ แก้มใสไม่ได้รู้สึกหิว เธอจึงไม่ได้เดินไปตักเหมือนชาวบ้าน ดาราสาวแค่นั่งจิบกาแฟแบบซองระหว่างนั้นก็ทำความรู้จักกับคนงานคนอื่นทั้งชายและหญิงไปพลาง ๆ

โรงครัวที่พวกเธอเข้ามาใช้บริการกันอยู่ตอนนี้ก็เป็นโรงเรือนยกพื้นสูง มีโต๊ะกับเก้าอี้ยาวเหมือนโรงอาหารทั่วไป อาหารที่บรรดาแม่ครัวเตรียมไว้ก็มีทั้งข้าวเหนียวและข้าวสวย แต่โดยส่วนใหญ่คนเหนือจะกินข้าวเหนียวเป็นปกติ

ซึ่งในวันนี้นอกจากจะมีไก่ทอดแล้ว ยังมีน้ำพริกหนุ่มกับน้ำพริกตาแดงแถมให้ พร้อมผักสดผักต้ม แต่ละอย่างก็เต็มเม็ดเต็มหน่วย อีกทั้งยังเติมได้หากไม่อิ่มกันจึงถือว่าเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีเลยแหละ

เสร็จจากการกินอาหาร แก้มใสก็เห็นศักดิ์เดินนำลูกน้องอีกสองสามคนเข้ามาหา จากนั้นเหล่าคนงานก็เริ่มลงชื่อทำงานทยอยกันขึ้นรถกระบะคันใหญ่…

เธอเดินตามสวยกับเพื่อนหญิงอีกสองสามคนต้อย ๆ ผู้คนส่วนใหญ่แสดงอัธยาศัยที่ดีต่อเธอก็จริง แต่โดยรวมแล้วก็มีแต่สวยกับอีกสองสามคนเท่านั้นที่รุ่นราวคราวเดียวกัน โดยมากจะเป็นแม่บ้านวัยกลางคนที่มาทำงานกับสามี และแน่นอนว่าเกือบทุกคนพูดภาษาเหนือที่แก้มใสไม่เข้าใจ

ซึ่งที่ทำงานดังกล่าวเป็นไร่ชาที่กินพื้นที่เป็นร้อย ๆ ไร่ตั้งไกลออกไปจากที่พักประมาณสองถึงสามกิโลเมตรด้วยกัน ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถกระบะ ดวงตากลมโตก็มองไปยังวิวทิวทัศน์ทั้งสองข้างทาง และไม่น่าเชื่อเลยว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้ ทั้งที่ความเป็นจริงยังมองไม่เห็นแม้แต่หนทางจะก้าวเดินด้วยซ้ำ

เมื่อเดินทางไปถึงที่หมาย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง สิ่งที่แก้มใสจะต้องรับผิดชอบในวันนี้ก็คือการเดินเก็บยอดชา คนงานจะขึ้นดอยหรือเนินชาด้วยตะกร้าสะพายหลังคนละใบกระจายตัวกันไปเก็บยอดอ่อนทั่วอาณาบริเว ซึ่งเหมือนจะง่ายในคราวแรก หากแต่สำหรับมือใหม่อย่างแก้มใส การที่ต้องมายืนเอื้อมไปเด็ดยอดพืชเพียงแค่สองหรือสามใบใช้สายตาเพ่งเล็งและจำเป็นต้องอาศัยสมาธิเป็นอย่างมากถือว่าเป็นเรื่องยากพอสมควร

ใช่ว่าจะเด็ดมั่ว ๆ กันได้ ทุกอย่างต้องดำเนินอย่างเบามือเพื่อไม่ทำให้ยอดชาที่ได้บอบช้ำ และกว่าจะได้แต่ละยอด แก้มใสต้องใช้เวลามากกว่าคนอื่นหลายเท่าทำไปทำมาก็รู้สึกผิดมาก ๆ เพราะแทนที่เธอจะมาช่วยคนอื่นทำงาน

ท้ายที่สุดแล้วแก้มใสกลับกลายเป็นตัวถ่วง บรรดาเพื่อนใหม่ที่ต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวจำเป็นต้องย้อนกลับมาช่วยแก้มใสจัดการพื้นที่ของตัวเองทำให้พวกเขาเชื่องช้าไปกันใหญ่…

“ถ้าเสร็จแล้วต้องเอาไปทำอะไรเหรอสวย”

“ก็เอาไปที่โรงอบด้านนู้น…”

สวยชี้ไปทางซ้ายมือซึ่งไกลสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นโรงอบที่ว่า

“ที่ไร่ของเรามีโรงงานผลิตชาเป็นของตัวเอง ไว้หนูจะพาไปเที่ยวดูสักวันนะ”

“ได้ข่าวว่ามีร้านอาหารด้วยนี่ใช่ไหม”

“ใช่จ้ะ แต่แยกกันคนละส่วนกับที่นี่นะ มีไร่ชาให้นักท่องเที่ยวเข้าเหมือนกัน แต่เล็กนิดเดียว”

แก้มใสยิ้มรับ… อันที่จริงการจับพลัดจับผลูได้มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเอาไว้ ถ้าไม่รับเรื่องที่แก้มใสยังปรับตัวไม่ได้กับงานที่ทำ การได้สูดอากาศบริสุทธิ์ การได้หลีกหนีออกมาจากโลกความเป็นจริง การได้เห็นวิวทิวทัศน์ที่งดงามเช่นนี้ตลอดทั้งวันก็คือว่าเป็นการพักผ่อนได้เหมือนกัน อดคิดไม่ได้ว่าคนที่นี่จะสุขภาพดีมากแค่ไหนกับการได้ตื่นมาเจอกับบรรยากาศตอนเช้ามีหมอกล้อมรอบเหมือนเดินอยู่ในทะเลหมอกอย่างนี้ทุกวัน แต่ผ่านไปไม่นานก็มีคนกรีดร้อง

“ทัมโม แม่นป้อเลี้ยงก่อนังสวย ผ่อหื้อปี้กำเลาะ สายตาบ่าดี… ผ่อบ่าหัน”

“ว่าไปเรื่อยปี้ ป้อเลี้ยงบ่ะใจ้มานี่ที่สักเตื้อ”

สวยหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินใครสักคนสั่งการบอกให้เธอหันไปมองทางเข้าไร่ชา เพราะเข้าใจว่าพ่อเลี้ยงภูเวียงมาเยือนในยามเช้า เธอปฏิเสธว่าไม่ใช่ ยืนยันว่าไม่ใช่… เช้า ๆ อย่างนี้พ่อเลี้ยงภูเวียงมักจะออกไปวิ่งรอบ ๆ บ้านของตัวเองต่างหาก หรือต่อให้มีเวลาก็น้อยครั้งมากที่เขาจะโผล่มาเวลาเก็บชา

ส่วนใหญ่แล้วหน้าที่ตรงนี้จะเป็นของศักดิ์ซึ่งหัวหน้าคนงานคนนี้ไม่ได้เป็นลูกตาสีตาสาทั่วไป หรือได้รับมอบหมายงานเพียงเพราะว่ามีประสบการณ์ หากแต่ศักดิ์เป็นถึงอดีตนักศึกษาคณะเกษตรฯ จบปริญญาโท และมีความเชี่ยวชาญเฉพาะอันเกิดจากการทำงานวิจัย ไม่เพียงเท่านั้นยังมีโอกาสได้ไปศึกษางานที่ต่างประเทศซึ่งขึ้นชื่อเรื่องชาอย่างญี่ปุ่นอยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งก็กินระยะเวลาหลายเดือน

สำหรับสายอีบุ๊ค สามารถดาวน์โหลดตัวอย่างทำการตัดสินใจซื้อ ราคาเพียง ๙๙ บาทคุ้มมาก เนื้ิหามีมากกว่า ๗๕๐๐๐ คำ ๒๖ บทและบทส่งท้ายอีก ๑ บทนะคะ ราคาโปรโมชั่นแบบนี้ อีกกี่แคมเปญไม่มีแล้วน้าาา อ่านเถอะคุ้มมากกก

#นิยายอ่านฟรี #นิยาย #สร้างรายได้กับlemon8