เมื่อลูกอยู่กับแม่และเริ่มมีพฤติกรรมเอาแต่ใจบ่อยๆ หลายครอบครัวอาจรู้สึกท้าทายใจไม่น้อย สิ่งสำคัญคือการเข้าใจว่าพฤติกรรมนี้อาจเกิดจากความรักและความผูกพันที่ลึกซึ้ง ระหว่างการเลี้ยงดู การปล่อยให้ลูกได้รับความรักและความเอาใจใส่ที่เพียงพอเป็นสิ่งจำเป็น แต่ควรคอยปฏิบัติด้วยความสม่ำเสมอและชัดเจนในการวางขอบเขต จากประสบการณ์ตรง การสื่อสารอย่างเปิดเผยกับลูกเป็นกุญแจสำคัญ เพื่อให้ลูกรู้ว่าเขาสามารถแสดงความรู้สึกได้โดยไม่ต้องใช้วิธีเอาแต่ใจ นอกจากนี้ การตั้งกฎเกณฑ์เล็กๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น เวลาทำงานบ้าน เวลาวิจัย หรือเวลาพักผ่อน จะช่วยให้ลูกเข้าใจและเคารพกฎเหล่านั้น ยังควรสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วย เพราะบางครั้งพฤติกรรมเอาแต่ใจอาจเกิดจากความไม่มั่นคงทางอารมณ์หรือความเครียดที่ได้รับจากสถานการณ์ในครอบครัว การมีแม่ที่ใจเย็นและพร้อมรับฟังจึงเป็นเสมือนเกราะป้องกันสำคัญให้ลูกรู้สึกปลอดภัยและไม่ต้องใช้วิธีเอาแต่ใจเพื่อเรียกร้องความสนใจ สุดท้าย การแบ่งเวลาให้ลูกได้สัมผัสประสบการณ์ด้านนอก เช่น การเล่นกับเพื่อน การมีส่วนร่วมในกิจกรรมกลุ่ม จะช่วยส่งเสริมพัฒนาการทางสังคม ทำให้ลูกเรียนรู้การตั้งเขตแดนกับผู้อื่นได้ดีขึ้น รวมถึงลดพฤติกรรมเอาแต่ใจ เมื่อเด็กเข้าใจว่าการแสดงออกแบบใดเป็นที่ยอมรับ เขาจะเรียนรู้ที่จะปรับตัวและเป็นคนที่มีความสุขมากขึ้นในระยะยาว