เมื่อเราได้ฝึกฝนการปล่อยวางอย่างสม่ำเสมอ สิ่งที่ผมพบคือจิตใจเริ่มสงบและตื่นตัวมากขึ้น เราไม่จำเป็นต้องนำเอาความคิดหรืออารมณ์ของคนอื่นมาทับถมใจกันเอง เช่น เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ชอบหรือเรื่องที่ไม่ถูกใจ การตั้งใจฟังและเข้าใจว่า 'เรื่องของคนอื่น' ไม่ได้หมายความว่าเราต้องรับภาระหรือเอามาเป็นอารมณ์ของตนเอง ช่วยลดความเครียดและความวุ่นวายในใจได้มากทีเดียว ผมลองนำคำแนะนำของหลวงพ่อชามาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่การสังเกตความรู้สึกตัวเองในขณะที่เจอเรื่องราวต่างๆ และฝึกอย่าติดตามความรู้สึกเหล่านั้นจนรุนแรงเกินไป พอเราฝึกได้เรื่อยๆ ก็มองเห็นความสุขง่ายขึ้น โดยไม่ต้องไปตามหาจากภายนอก หรือกังวลกับเรื่องในอดีตและอนาคต นอกจากนี้ การดูแลจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่านยังช่วยให้เราปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมและผู้คนรอบข้างได้คล่องตัวขึ้น เราเริ่มเรียนรู้ที่จะรักและเคารพตัวเองในแบบที่เป็นอยู่โดยไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร ความสุขแท้จริงจึงเกิดจากการรู้จักและรักษาความสงบของใจ ผ่านการยอมรับปัจจุบันอย่างเต็มที่อย่างจริงใจ