สรุปจาก เวนส์เดย์

หลังจากที่ได้อ่านสรุปจากเวนส์เดย์ พูดถึงการที่ไม่ควรลดทอนความเป็นตัวเองเพียงเพื่อให้ใครสักคนสนใจจริงๆ แล้วมันก็สะท้อนความคิดส่วนตัวได้ดีมาก พอได้ลองนำแนวคิดนี้มาปรับใช้กับชีวิต ก็รู้สึกว่าความสุขแท้จริงนั้นไม่ได้เกิดจากคนอื่นว่าชอบหรือไม่ชอบเรา แต่เกิดจากการที่เราได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและยอมรับตัวเองอย่างเต็มที่ บางครั้งเราอาจเจอแรงกดดันจากคนรอบข้างให้เปลี่ยนตัวเองเพื่อใครสักคน หรือให้เข้ากับบรรทัดฐานของสังคม แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้วเรารู้สึกไม่สบายใจ มันก็คงไม่ใช่วิถีที่ถูกต้องสำหรับเรา เวนส์เดย์ก็เน้นว่าการมีแฟนหรือคนรักควรเป็นคนที่รับเราได้ในแบบที่เราเป็น ไม่ใช่ให้เราเปลี่ยนไปจนเสียความเป็นตัวเอง นี่เป็นจุดที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยและเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ ส่วนเรื่อง Connection หรือการมีคนช่วยสนับสนุนชีวิตนั้น จริงอยู่ที่บางคนอาจมีคอนเนคชั่นช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้น แต่การพึ่งพาตนเองและพัฒนาตัวเองจนคนอื่นอยากรู้จักแล้วเข้ามาหาเราเอง เป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถซื้อได้ คนยุคนี้มักแข่งกับคนอื่นเยอะ แต่ถ้าหันมาแข่งกับใจตัวเอง ให้มีความก้าวหน้าและดีขึ้นในทุกๆ วันได้ ก็เป็นชัยชนะอีกแบบที่สำคัญมาก สุดท้าย การที่เราได้มีพื้นที่เล็กๆ ที่ทำให้เป็นตัวเองอย่างสบายใจ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือกลุ่มเพื่อนที่เข้าใจเรา ก็เปรียบเสมือนบ้านที่แท้จริง เพราะนั่นคือที่ที่เราสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องแสร้งทำอะไร ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นบทเรียนที่ช่วยเตือนใจให้รักตัวเองและกล้าที่จะไม่แคร์กับสิ่งที่ไม่สำคัญ เพื่อชีวิตที่สงบและมีความสุขจริงๆ