จากประสบการณ์ส่วนตัวเมื่อตอนที่ผมป่วยร่างกาย ความรู้สึกที่มีต่อใจตัวเองนั้นชัดเจนมากขึ้นจริงๆ การฝึกใจตนเองนั้นไม่ใช่เพียงแค่การนั่งสมาธิหรือการทำสมาธิเพื่อความสงบเท่านั้น แต่ยังเป็นการเรียนรู้ที่จะยอมรับความรู้สึกและความคิดที่เกิดขึ้นโดยไม่ตัดสินตัวเอง ซึ่งช่วยลดความเครียดและความวิตกกังวลได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในช่วงเวลาที่กายไม่แข็งแรง ใจก็เหมือนมีบทบาทที่สำคัญมากกว่าเดิม เพราะจิตใจที่มั่นคงและสงบช่วยให้เรารับมือกับอาการเจ็บปวดได้ดีขึ้น นอกจากนี้ การฝึกใจยังช่วยเสริมสร้างความอดทนและความเมตตาต่อตัวเอง เมื่อเรารู้จักเคารพและรักใจตนเอง เราก็จะมีแรงใจที่จะฟื้นฟูร่างกายและดูแลสุขภาพได้ดีขึ้นด้วย สิ่งที่ผมพบคือ การตั้งใจฝึกใจอย่างสม่ำเสมอช่วยให้มีมุมมองที่ดีต่อชีวิต แม้ว่าร่างกายจะมีข้อจำกัด แต่จิตใจกลับสามารถนำพาเราไปสู่ความสุขเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้ การฝึกใจจึงเป็นเรื่องที่สำคัญและควรได้รับการใส่ใจไม่แพ้การดูแลกายจริงๆ