เพิ่มเติม
☕️หน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทยพิสูจน์แล้วว่า เมื่อยอดพีระมิดมีเพียงที่นั่งเดียว สัจธรรมความจริงจะทำงานทันที
.
ไม่ว่าจะเป็นความขัดแย้งของอาจารย์-ศิษย์อย่าง พระยาทรงสุรเดช กับ จอมพล ป.,
.
การหักหลังของรุ่นพี่-รุ่นน้องอย่าง จอมพล ป. กับ จอมพลสฤษดิ์
.
หรือแม้แต่รอยร้าวของพี่น้องบูรพาพยัคฆ์ ประวิตร กับ ประยุทธ์
.
ที่สุดท้ายต้องหักเหลี่ยมแย่งชิงฐานเสียงกันเอง ทั้งที่ประวิตรเคยได้อานิสงส์จากพี่โทนี่จนได้ก้าวขึ้นเป็น ผบ.ทบ. แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการต่อสู้เพื่ออำนาจสูงสุด
.
จากอดีตสู่ปัจจุบัน สัมพันธ์อันแนบแน่นระหว่าง "หนู" กับ "เน" จะเดินซ้ำรอยประวัติศาสตร์เหล่านั้น หรือจะเป็นคู่ผ่าเหล่าที่อยู่ยงคงกระพัน
.
โครงสร้างอำนาจของคู่นี้ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อแย่งชิงเก้าอี้ตัวเดียวกัน แต่เป็นการจับคู่แบบพึ่งพาอาศัยและแบ่งแยกหน้าที่กันอย่างชัดเจน
.
"เน" ถอยไปอยู่หลังม่าน สวมบทสถาปนิกการเมือง ผู้วางยุทธศาสตร์ และคุมกำลังฐานเสียงในภูมิภาค
.
"หนู" รับบทผู้เล่นหน้าฉาก ถือครองตำแหน่งบริหาร เป็นภาพลักษณ์ ทุนรอน และนักประสานสิบทิศ
.
บทนี้ดูเหมือนจะลงตัวและมีเสถียรภาพ เพราะความต้องการไม่ทับซ้อนกัน คนหนึ่งไม่ต้องการแสงสว่างจ้า ค นหนึ่งยินดีเป็นตัวแทนเชิดหน้าชูตา
.
แต่บทเรียนในอดีตก็เคยสอนไว้ เมื่อครั้งวิกฤตการเมืองบีบคั้น "เน" ก็เคยเลือกที่จะหันหลังให้ "พี่โทนี่" เพื่อรักษาความรอดและผลประโยชน์ของกลุ่มก้อนมาแล้ว
.
จุดเปลี่ยนสำคัญที่จะมาเขย่าสัมพันธ์ซึ้งนี้ ไม่ใช่การแย่งชิงพื้นที่กันเองโดยตรง แต่คือตัวแปรที่ชื่อ "ลูกนก" หรือ ไชยชนก ชิดชอบ
.
การดันสายเลือดแท้ ๆ ขึ้นสู่เก้าอี้เลขาธิการพรรคภูมิใจไทย คือสัญญาณเตือนของการเปลี่ยนผ่านและปูทางสืบทอดอำนาจ
.
แม้ "หนู" จะเป็นผู้นำและถือธงนำหน้าฉาก แต่กลไก โครงสร้าง และกำลังพลของพรรค ล้วนตกอยู่ในมือของทายาทสายตรงผู้ก่อตั้ง
.
แรงเสียดทานจะก่อตัวขึ้นทันทีในวันแห่งการเปลี่ยนผ่านข้ามรุ่น หากจังหวะเวลาที่ "รุ่นลูก" ต้องการขึ้นสู่จุดสูงสุด ไปทับซ้อนกับช่วงเวลาที่ "ผู้นำปัจจุบัน" ยังไม่พร้อมก้าวลงจากเวที
.
ความสัมพันธ์ที่เคยแบ่งพื้นที่หน้าฉากและหลังม่านอย่างลงตัว จะถูกท้าทายด้วยสัญชาตญาณของการทวงคืนสิทธิ์ขาดในการนำพรรค กลับสู่ตระกูลบ้านใหญ่อย่างเบ็ดเสร็จ
.
เมื่อวันนั้นมาถึง สัจธรรมแห่งอำนาจจะเป็นผู้ให้คำตอบเองว่า ความสัมพันธ์ของ "หนู" กับ "เน" จะจีรัง หรือจะจบลงเหมือนทุกคู่ในหน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทย
ในฐานะที่เป็นผู้ติดตามการเมืองไทยมาอย่างต่อเนื่อง ผมเห็นว่าความสัมพันธ์ภายในพรรคภูมิใจไทยระหว่าง "หนู" และ "เน" เป็นภาพสะท้อนของโครงสร้างอำนาจแบบใหม่ที่พึ่งพาอาศัยกันและแบ่งบทบาทได้อย่างชัดเจน "เน" อยู่หลังม่านเป็นสถาปนิกการเมืองที่วางยุทธศาสตร์ ในขณะที่ "หนู" คือผู้เล่นหน้าฉากที่ถือครองตำแหน่งบริหารและเป็นตัวแทนเชิงภาพลักษณ์ของพรรค อย่างไรก็ตาม ความท้าทายที่สำคัญมาจากการเปิดตัวของ "ลูกนก" หรือ ไชยชนก ชิดชอบ ซึ่งเป็นทายาทสายตรงที่ได้รับตำแหน่งเลขาธิการพรรค ความเคลื่อนไหวนี้ไม่ได้เป็นเพียงการเปลี่ยนผ่านอำนาจระหว่างรุ่น แต่ยังเป็นสัญญาณการทวงคืนสิทธิ์ในการควบคุมกลไกของพรรคกับตระกูลบ้านใหญ่ที่ก่อตั้งพรรคนี้ขึ้นมา จากประสบการณ์ที่เคยเห็นในประวัติศาสตร์การเมืองไทย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่าง "รุ่นลูก" กับ "ผู้นำปัจจุบัน" มักทำให้เกิดแรงเสียดทานอย่างรุนแรงโดยเฉพาะเมื่อจังหวะเวลาไม่ลงตัว หาก "ลูกนก" ต้องการขึ้นเป็นผู้นำสูงสุดในขณะที่ "หนู" ยังครองตำแหน่งและบทบาทตัวแทนสาธารณะ ความขัดแย้งในพรรคอาจบานปลายได้ เหมือนที่เราเคยเห็นตัวอย่างทั้งในอดีตของจอมพลต่าง ๆ และในรอยร้าวของพี่น้องบูรพาพยัคฆ์ที่สู้แย่งชิงอำนาจกันเอง อีกจุดหนึ่งที่น่าสนใจก็คือบทเรียนจากอดีตที่แสดงให้เห็นว่า ในช่วงวิกฤตการเมือง "เน" ซึ่งเคยมีบทบาทสำคัญก็เลือกที่จะรักษาผลประโยชน์กลุ่มโดยเลือกหันหลังให้ "พี่โทนี่" การกระทำนี้แสดงให้เห็นว่าการอยู่ในอำนาจนั้นไม่มีข้อยกเว้นสำหรับการรักษาผลประโยชน์ทางการเมืองของตนเอง สำหรับพรรคภูมิใจไทย การรักษาเสถียรภาพความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริหารและเบื้องหลังจึงต้องมีความสมดุลและความเข้าใจในบทบาทหน้าที่ หากการเปลี่ยนผ่านรุ่นใหม่ลุกลามจนทับซ้อนกับผู้นำปัจจุบัน อาจทำให้สมการอำนาจที่เคยเป็นเอกภาพกลายเป็นจุดแตกหักได้ในที่สุด ด้วยเหตุนี้ การติดตามความเคลื่อนไหวภายในพรรคภูมิใจไทยจึงน่าสนใจอย่างยิ่งไม่เพียงแค่ในแง่มุมการเมืองภายในเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงโมเดลการถ่ายโอนอำนาจและความสัมพันธ์ทางการเมืองในยุคปัจจุบันของประเทศไทยอีกด้วย
