ในฐานะคนไทยคนหนึ่งที่ติดตามสถานการณ์สังคมและการเมืองในประเทศมานาน ผมรู้สึกว่าเรื่องราวเกี่ยวกับ "เมืองไทยยุคถิ่นกาขาว" นั้นสะท้อนความรู้สึกที่หลายคนอาจพบเจอได้จริง ๆ จากประสบการณ์และการสังเกตการณ์ การที่ "คนชั่ว" หรือบุคคลที่ไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้รับการสนับสนุนจนขึ้นมามีอำนาจในตำแหน่งสำคัญ เช่น รัฐมนตรี หรือผู้บริหารองค์กรต่างๆ ส่งผลให้ระบบบริหารงานทั้งภาครัฐและภาคสังคมได้รับผลกระทบอย่างเต็มที่ เช่น การบริหารงบประมาณที่ไร้ประสิทธิภาพ การดำเนินนโยบายที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง และการปล่อยปละละเลยสถานการณ์ที่ควบคุมได้ยาก สิ่งเหล่านี้ทำให้หลายองค์กร "เละเทะหลุดรั่วจนเหลวแหลก" อย่างที่เห็น และส่งผลต่อความเชื่อมั่นของประชาชนต่อรัฐและระบบบริหารที่ควรจะเป็นเสาหลักของสังคมที่เข้มแข็ง การที่คนจังไรขึ้นเป็นรัฐมนตรีไม่ได้ทำให้ประเทศพัฒนาไปในทางที่ดี แต่กลับเป็นการส่งเสริมคนและแนวทางที่ทำลายความเจริญก้าวหน้า ถ้าประชาชนและกลุ่มคนที่มีศีลธรรมไม่ร่วมมือกันในการตื่นรู้ ตีแผ่ความจริง และสร้างกระแสให้เข้มแข็งขึ้น เราก็คงต้องเผชิญกับความเคร่งเครียดในสังคมและความเสื่อมเสียต่อไป อย่างไรก็ตาม เราควรมองว่าปัญหานี้เป็นคำเตือนและแรงกระตุ้นให้ทุกคนร่วมมือกันสร้างการเปลี่ยนแปลงจากรากฐาน โดยเริ่มจากการสนับสนุนคนดี มีความรับผิดชอบ และมีจริยธรรม เพื่อให้เมืองไทยกลับมามีความมั่นคงและเจริญรุ่งเรืองตามที่ควรจะเป็น