กรรมเล็กกรรมน้อยก็ห้ามประมาท

วันที่ 5 กรกฎาคม 2568 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ ได้สั่งสอนศิษยานุศิษย์ไม่ให้ประมาทในการกระทำกรรมใด ๆ ความว่า

"เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่าประมาทนะ พระพุทธเจ้าเรานะ ท่านยังต้องรับวิบากจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตนะ ทำกรรมไม่ได้มาก บางทีบางเรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไร

มีคราวหนึ่งท่านปวดหัว ภาษาง่าย ๆ นะ เออปวดพระเศียรอะไรก็ฟังยาก ท่านปวดหัว พระก็ถามท่านว่าเป็นผลจากวิบากอะไรนะ ทำไมท่านต้องป่วยอย่างนี้ ปวดหัว

ท่านบอกมีอีกครั้งหนึ่ง ท่านไปเห็นคนเขาตกปลาในชาติก่อนนู้นนะ ไม่ใช่ชาติปัจจุบัน เห็นคนเขาจับปลาได้แล้วดีใจ สนุก เนี่ยแค่นี้แหละนะ ก็มีวิบากละ

งั้นอย่าประมาทกรรมเล็กกรรมน้อย มีสติเข้าไว้ อย่างที่ไปด่าเขาเนี่ย เขาไม่ใช่คนดีก็ไปด่าเขาก็ไม่ถูกนะ พระพุทธเจ้าไม่เคยสอนบอกให้เราด่าคนชั่ว ให้เราสำรวมวาจา

ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ ไปพูดถึงมรรคผลนิพพานอะไรเลย แค่ศีล 5 ไม่รอด"

ที่มา https://www.youtube.com/watch?v=uKBss9WeSaM

เมื่อให้ Ai ค้นเรื่องเต็มจากพระไตรปิฎกมา พบข้อความโดยบริบูรณ์ดังนี้

ที่มาในพระไตรปิฎก

เรื่องนี้ปรากฏอยู่ใน พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑ ชื่อว่า "ปุพพกรรมปิโลติพุทธาปทาน" (ว่าด้วยกรรมเก่าของพระพุทธเจ้า)

เนื้อเรื่องโดยสรุป

ในอดีตชาติหนึ่ง พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็น เด็กชายชาวประมง ในหมู่บ้านชาวประมง วันหนึ่งเขาได้เห็นพวกชาวประมงจับปลามาได้จำนวนมาก และนำมาวางรวมกันเพื่อฆ่าขาย

เหตุการณ์ในอดีต: เด็กน้อยคนนั้นไม่ได้ลงมือฆ่าปลาด้วยตัวเอง แต่เมื่อเห็นปลาเหล่านั้นถูกตีหัวหรือถูกฆ่า เขากลับมีความรู้สึก "ดีใจ" (โสมนัส) หรือมีความยินดีในการกระทำนั้น

ผลกรรม: ด้วยวิบากกรรมที่ไปยินดีในการทำบาปของผู้อื่นในครั้งนั้น ส่งผลให้ในชาติสุดท้ายแม้จะได้บรรลุเป็นพระพุทธเจ้าแล้ว เมื่อเจ้าศากยะ (พระญาติของพระองค์) ถูกพระเจ้าวิฑูฑภะยกทัพไปปราบปรามและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ พระพุทธเจ้าจึงทรงมีอาการ "ปวดพระเศียร" (ปวดหัว) อย่างรุนแรง

พุทธพจน์ที่ปรากฏในพระไตรปิฎก

พระพุทธองค์ทรงตรัสเล่าถึงเรื่องนี้ไว้ว่า:

"ในกาลก่อน เราเป็นลูกชาวประมงในบ้านชาวประมง เห็นปลาทั้งหลายถูกฆ่าแล้ว ได้เกิดความดีใจ (โสมนัส) ด้วยวิบากของกรรมนั้น ความทุกข์ที่ศีรษะ (ปวดศีรษะ) ได้มีแล้วแก่เรา ในเมื่อเจ้าศากยะทั้งหลายถูกเบียดเบียน ในเมื่อพระเจ้าวิฑูฑภะฆ่าแล้ว"

— (ขุ.อป. ๓๒/๓๙๒/๔๙๗)

ข้อคิดจากเรื่องนี้

กฎแห่งกรรม: แม้แต่พระพุทธเจ้าก็ยังไม่พ้นจากวิบากกรรมที่เคยทำไว้ในอดีต (แม้จะเป็นเพียง "มโนกรรม" หรือความยินดีในบาปก็ตาม)

อนุโมทนาบาป: การยินดีเมื่อเห็นผู้อื่นทำชั่ว หรือที่เรียกกันว่า "อนุโมทนาในบาป" มีวิบากกรรมติดตัวเช่นกัน

ความละเอียดยิบย่อย: กรรมที่ดูเหมือนเล็กน้อยในสายตาเรา (แค่ยืนดูเขาตกปลาแล้วดีใจ) สามารถส่งผลตามมาได้ในระยะเวลาที่ยาวนาน

**หากต้องการศึกษาเพิ่มเติม พระไตรปิฎก เล่มที่ ๓๒ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๒๔ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑

https://www.youtube.com/watch?v=uKBss9WeSaM