การจับพวงมาลัยได้สองข้างอย่างดีนั้น เปรียบเสมือนการควบคุมทิศทางชีวิตอย่างมั่นคง แต่หลายครั้งที่เราเลือกไม่ได้ว่าจะเดินทางคนเดียว ทั้งๆ ที่มันอาจจะทำให้ชีวิตง่ายขึ้นและสบายใจกว่า ในมุมมองส่วนตัว ผมคิดว่าความรู้สึกเหงา ความต้องการมีใครสักคนคอยเป็นที่พึ่ง หรือแม้แต่ความคุ้นเคยกับการมีคนเคียงข้างนั้นมีผลมากกว่าการเลือกความสะดวกสบายแบบลำพัง จากประสบการณ์ของผมเอง การต้องเผชิญกับเรื่องต่างๆ แบบโดดเดี่ยวทำให้รู้สึกเปราะบางและขาดแรงสนับสนุน แต่ในทางกลับกัน มันก็ช่วยให้เราได้เรียนรู้และเติบโตในทางที่ลึกซึ้งขึ้น ความรู้สึกกลัวที่จะเดินคนเดียวไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมนุษย์มีความต้องการทางสังคมที่ลึกซึ้ง ยิ่งในวัฒนธรรมของคนใต้ที่ชอบช่วยเหลือและพึ่งพากัน มีความผูกพันทางครอบครัวหรือชุมชนสูง ความรู้สึกอยากอยู่ร่วมกับคนอื่นจึงเป็นเรื่องปกติ กลุ่มแฮชแท็กที่เกี่ยวข้องอย่าง #เด็กใต้ชอบรีวิว, #วงการผมสั้นเข้าแล้วออกยาก และ #เด็กใต้ป้ายพัทลุง ยังสะท้อนภาพชีวิตและความสนใจเฉพาะตัวของคนในพื้นที่นี้ ที่นอกจากเรื่องผมและสไตล์แล้วยังมีเรื่องราวชีวิตและความรู้สึกที่ลึกซึ้งรอการเล่าให้ฟังอยู่เสมอ ท้ายที่สุดแล้ว การเลือกที่จะไม่เดินคนเดียว แสดงถึงความกล้าในการรับมือกับความเปราะบาง และความต้องการในการพบเจอและเข้าใจซึ่งกันและกัน ซึ่งถือเป็นเรื่องสวยงามและมีค่าที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิตคนเรา