โตขึ้นจึงรู้ว่าการไม่ลืมใครบางคนก็เป็นการต่อสู้รูปแบบหนึ่ง
โพสต์ที่เเล้วเราเขียนเรื่องของชัยภูมิ ป่าแสไปหลายๆคนที่ไม่ได้รู้จักชัยเเละไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันนี้เราเลยอยากมาพาทุกคนไปรู้จักและเข้าใจเรื่องนี้ไปพร้อมๆกัน
" ชัยภูมิ ป่าแส
เพื่อนชาติพันธุ์ลาหู่ผู้ถูกเจ้าหน้าที่ท หารยิงเสียชีวิต "
who is ชัยภูมิ ?
ชัยภูมิ ป่าแสหรือ จะอุ๊ เป็นชาวลาหู่ ที่อยู่ที่หมู่บ้านกองผักปิ้ง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ ชัยเป็นชาวลาหู่ที่เกิดในไทยแต่ไม่ได้สัญชาติไทย ไม่มีบัตรประชาชนไทยเเละเขาพยายามที่จะขอหลายครั้งเเต่มันก็ไม่สำเร็จซึ่งส่งผลกระทบให้การใช้ชีวิตของชัย(และชาวบ้านหลายๆคนที่นั่น)มันยากกว่าคนทั่วไป ความเป็นคนมันไม่เท่ากันหรืออย่างไรทำไมพวกเขายังถูกรัฐไทยปฏิเสธสัญชาติจนถึงทุกวันนี้
นักกิจกรรม
ชัยเป็นแกนนำเยาวชนกลุ่มรักษ์ลาหู่ ที่เป็นกลุ่มเยาวชนที่เล่าเรื่องของชุมชนตัวเองรวมถึงรักษาวัฒนธรรมประเพณีของพวกเขา เพื่อให้เยาวชนห่างไกลจากยาเสพติด เเละต่อสู้เพื่อสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองและคนไร้สัญชาติ ที่มาจากเสียงของพวกเขาจริงๆ โดยมีพี่ไมตรีเป็นพี่ใหญ่และเป็นผู้ใหญ่ของกลุ่ม (พี่ไมตรีสนิทกับชัยมากๆ) ซึ่งชัยก็มีทั้งทำกิจกรรมเเละก็มีช่วงที่ไปทำงานรับจ้างแบกข้าวโพดเพื่อหาเลี้ยงตัวเองเลี้ยงครอบครัว (ซึ่งที่พูดมาเนี่ยชัยคือยังเป็นเยาวชน ถ้าจำไม่ผิดชัยเกิดปีเดียวกับเราคือปี 2539 นะคะ ตอนเกิดเหตุ 9 ปีที่เเล้วชัยอายุ 20 ปี)
เกิดอะไรขึ้น
17 มีนาคม 2560 หลังจากชัยนั่งรถมากับเพื่อนเเละโดนตรวจค้นชัยถูกเจ้าหน้าที่ทหารยิงเสียชีวิตที่ด่านตรวจบ้านรินหลวง โดยเจ้าหน้าที่ทหารอ้างว่าชัยพยายามขัดขืนและจะทำร้ายเจ้าหน้าที่ด้วยอาวุธมีดและระเบิดขว้าง รวมถึงอ้างว่าพบยาบ้าจำนวน 2,800 เม็ดซ่อนอยู่ในหม้อกรองอากาศรถยนต์
เรียกร้อง
หลังจากเกิดเหตุคนรอบตัวชัย เพื่อนๆเครือข่ายพื้นที่นี้ดังจัง รวมถึงตัวเราด้วยไม่เชื่อในสิ่งที่รัฐพยายามบอกเรา มีการเรียกร้องควา มยุติธรรมให้ชัยเเละเรียกร้องให้เปิดเผยภาพกล้องวงจรปิด เราต่างไม่ได้กลัวความจริง เรากลัวความเท็จที่รัฐพยายามสร้าง
หลังเกิดเหตุ
โฆษกประจำกองทัพบกแถลงการณ์ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า เป็นการปฏิบัติหน้าที่สุดวิสัยของทหาร เพราะชัยภูมิต่อสู้ขัดขืน มีจุดประสงค์ปองร้ายต่อเจ้าหน้าที่จนถึงแก่ชีวิต ซึ่ง พลเอก เฉลิมชัย สิทธิสาท ผู้บัญชาการทหารบก ให้สัมภาษณ์ว่า ดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว แต่ยังระบุไม่ได้ว่าใครผิด และจะไม่ขอแทรกแซงหรือสั่งให้นำภาพมาเปิดเผย
กดออโต้
23 มีนาคม 2560 พล.ท.วิจักขฐ์ สิริบรรสพ แม่ทัพภาคสามให้สัมภาษณ์กับสื่อว่า "ถ้าเป็นผม ผมอาจกดออโต้ไปแล้วก็ได้ นี่เขายิงไปนัดเดียว อีกคนขว้างระเบิด ผมว่าสมเหตุผล ในการป้องกันตนเอง เพราะทหารก็ยิงแขนแต่พลาดโดนจุดสำคัญ บุญของน้องมีแค่นั้น" ฟังเเล้วก็โกรธมากและอดตั้งคำถามไม่ได้ว่านี่คือมุมมองของคนที่มีอำนาจจริง ๆ ใช่ไหม
กล้องวงจรปิด
ในที่เกิดเหตุจะมีกล้องวงจรปิดถึง 9 ตัว และใช้งานได้ 6 ตัว แต่เจ้าหน้าที่ทหารกลับไม่ส่งมอบภาพบันทึกเหตุการณ์ในวันเกิดเหตุให้พนักงานสอบสวนในทันที และภายหลังพบว่าไม่มีภาพเหตุการณ์ขณะเกิดเหตุอยู่ในเครื่องบันทึกข้อมูล เอ๊ะ แต่ท่านผู้บัญชาการทหารบกบอกว่าได้ดูเเล้วนะ จนกระทั่งวันนี้ 19 มีนาคม 2569 ก็ยังมีไม่มีการเปิดเผยภาพวงจรปิด
แม่ชัยฟ้องกองทัพบก
หลักฐานในที่เกิดเหตุ มีดที่ทหารอ้างว่าเป็นอาวุธซึ่งพบในจุดเกิดเหตุ กลับไม่มีลายนิ้วมือของชัยภูมิติดอยู่ อีกทั้งระเบิดที่เขาบอกว่าชัยจะปาใส่เจ้าหน้าที่ก็พบ DNA ของหลายคนปะปนกับของชัยภูมิ และลายนิ้วมือที่ห่อยาเสพติด ไม่ป รากฏหลักฐานว่า เป็นลายนิ้วมือของชัยภูมิ แม้จะเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่พนักงานสอบสวนกลับส่งเรื่องให้อัยการ
ยกฟ้อง
26 ตุลาคม 2563 ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษากรณีแม่ของชัยภูมิเป็นโจทก์ฟ้องกองทัพบก เหตุที่ทหารในสังกัดกองทัพบกวิสามัญฆาตกรรมชัยภูมิ ภายหลังการวิเคราะห์พยานหลักฐานโจทก์จำเลยแล้ว ศาลมองว่า พลทหารที่ยิงผู้ตายกระทำเพื่อป้องกันตัว สมควรแก่เหตุ ไม่ถือว่าละเมิดต่อโจทก์ ศาลจึงพิพากษายกฟ้อง
คู่ขนาน
นอกจากเรื่องราวของชัยที่เกิดขึ้นยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เกิดขึ้นไปพร้อมกัน หลังชัยเสียเจ้าหน้าที่สร้างซีนใหญ่ ปิดหมู่บ้านเพื่อล้อมตรวจค้น พร้อมยกพลที่เยอะกว่าคนในหมู่บ้านเสียอีก / คนใกล้ตัวของชัยโดนเจ้าหน้าที่กล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับยาเสพติดแม้ศาลยกฟ้องใน 1 ปีต่อมาเเต่นั่นคือ1 ปีที่มีคนติดคุกฟรี / กลุ่มเยาวชนรักษ์ลาหู่ที่เป็นพื้นที่ปลอดภัยของเด็กๆ กลายเป็นพื้นที่ๆไม่มีใครอยากยุ่ง / คนใกล้ตัวชัยโดนคุกคามโดนเอากระสุนมาวางที่หน้าห้องน้ำเเละโดนตามด้วยทหาร / พี่ไมตรี พี่ที่สนิทกับชัย
ความจริงที่หายไป
เราไม่ได้รู้ความจริงทั้งหมดและอาจไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่เรารู้คือมีคนคนหนึ่งเสียชีวิตไปและยังมีคำถามที่ไม่เคยถูกตอบ โตขึ้นจึงรู้ว่าบางครั้งการไม่ลืม คือสิ่งเดียวที่เราทำได้เพื่อให้ความจริงไม่ถูกกลบไปพร้อมเวลา
#โตขึ้นจึงรู้ว่า #ชัยภูมิป่าแส #การเมืองไทย #แชร์ประสบการณ์ #ติดเทรนด์
ในฐานะที่เคยติดตามเรื่องราวของชัยภูมิ ป่าแสมานาน ผมรู้สึกสะเทือนใจและเข้าใจได้ดีถึงความเจ็บปวดของคนที่ถูกปฏิเสธสิทธิขั้นพื้นฐาน เช่น การไม่ได้รับสัญชาติแม้เกิดในประเทศไทย เรื่องนี้เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการไม่เท่าเทียมและความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นกับชนเผ่าพื้นเมืองและคนไร้สัญชาติในประเทศ ผมจำได้ว่าการต่อสู้ของชัยภูมิและกลุ่มเยาวชนรักษ์ลาหู่ไม่ได้เป็นแค่การเรียกร้องสิทธิเท่านั้น แต่ยังสะท้อนความตั้งใจที่จะรักษาและส่งต่อวัฒนธรรมที่มีคุณค่าให้กับเยาวชนในชุมชนเพื่อป้องกันการถูกทำลายจากปัจจัยภายนอก รวมทั้งพยายามต้านทานปัญหายาเสพติดและการถูกกดดันจากระบบรัฐ การที่เหตุการณ์ยิงเสียชีวิตและข้อกล่าวหาอื่น ๆ กลับถูกตัดสินว่าทหารกระทำไปเพื่อป้องกันตัว แม้จะมีข้อสงสัยและหลักฐานที่ยังไม่ชัดเจน เช่น ไม่มีลายนิ้วมือของชัยภูมิบนอาวุธ และกล้องวงจรปิดที่ไม่มีภาพเหตุการณ์จริง เป็นเรื่องที่ทำให้ครอบครัวและชุมชนรู้สึกเหมือนถูกทำร้ายซ้ำ ความล่าช้าและการปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ยิ่งตอกย้ำความไม่เป็นธรรม ประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เห็นผลกระทบในชุมชน คือการที่เด็กและเยาวชนเริ่มรู้สึกกลัวและไม่กล้าแสดงออก ความไว้วางใจต่อรัฐและเจ้าหน้าที่ลดน้อยลง สถานที่ที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยกลายเป็นพื้นที่เงียบเหงา และบรรยากาศที่เต็มไปด้วยการคุกคามและการเฝ้าระวัง การไม่ลืมชัยภูมิ ไม่ใช่แค่การระลึกถึงชีวิตเขาเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการต่อสู้กับความอยุติธรรมและการเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในสังคม ผมอยากเชิญชวนให้ทุกคนศึกษาเหตุการณ์นี้อย่างลึกซึ้ง และร่วมกันเรียกร้องให้ความจริงถูกเปิดเผย เพื่อเกียรติและศักดิ์ศรีของชีวิตทุกคนไม่ว่าจะมาจากชาติพันธุ์ไหนก็ตาม ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ผมตั้งใจจะติดตามเรื่องนี้และแบ่งปันข้อมูลต่อไป เพื่อเป็นแรงผลักดันให้เกิดความเปลี่ยนแปลงและการปฏิรูปที่แท้จริง โดยหวังว่าสักวัน คนที่ได้รับผลกระทบจากระบบจะได้รับความเป็นธรรม และไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในเงาของความกลัวหรือความไม่แน่นอนอีกต่อไป
