ผมมีโอกาสได้ติดตามและสัมผัสกับประเพณีรถแห่รอบๆ พิษณุโลกในช่วงเดือนพฤษภาคม 2568 ที่ผ่านมา การเดินผ่านแต่ละเวทีไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจและพลังของมือกลองอย่างแท้จริง แต่ยังสะท้อนถึงวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่นที่มีชีวิตชีวาและเข้มแข็ง ในช่วงนั้น รถแห่ต่างๆ เช่น รถแห่วัดสุนทรประดิษฐ์, วัดสว่างอารมณ์ในอุทัยธานี, และเวทีวันเกิดเจ้เมย์ในกงไกรลาศได้จัดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งแต่ละสถานที่ก็มีเอกลักษณ์และบรรยากาศที่แตกต่างกัน ผมรู้สึกว่าการได้ฟังเสียงกลองในบรรยากาศเหล่านี้ทำให้รู้สึกมีพลัง มีแรงบันดาลใจที่จะรักษาและสืบทอดวัฒนธรรมนี้ไว้ต่อไป ผู้ร่วมกิจกรรมทุกคนไม่ว่าจะเป็นสมาชิกในชุมชนหรือนักท่องเที่ยว มักจะมีรอยยิ้มและความสนุกสนานร่วมกัน เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ทุกคนได้เข้าใจกันและกันมากขึ้นผ่านบทเพลงและเสียงกลอง แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางหรือซ้อมกลองมาก่อน แต่พวกเขายังคงมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือกลองที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของรถแห่ นอกจากนี้ ผมยังแนะนำให้คนที่สนใจลองติดตามงานประเพณีเหล่านี้ในฤดูกาลถัดไปเพื่อสัมผัสประสบการณ์ทางวัฒนธรรมจริงๆ ที่พิษณุโลกและจังหวัดใกล้เคียง การซึมซับบรรยากาศ ความสามัคคี และเสียงดนตรีสดที่มีชีวิต จะทำให้คุณประทับใจและเข้าใจระบบวัฒนธรรมไทยได้ดีขึ้นมากเลยทีเดียว