จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ติดตามเรื่องเงินบำนาญของ ส.ส. เห็นได้ชัดว่ารูปแบบเงินบำนาญของนักการเมืองนั้นไม่เหมือนกับระบบบำนาญของข้าราชการหรือลูกจ้างรัฐทั่วไป เพราะถูกเรียกว่าเป็นเงินทุนเลี้ยงชีพซึ่งผู้รับต้องจ่ายสมทบเองเดือนละ 3,500 บาท แต่เมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่จะได้รับในอนาคต ตลอดชีพเริ่มต้นที่ราว 21,300 บาทต่อเดือน และสูงสุดอาจถึง 42,700 บาท จึงก่อให้เกิดคำถามว่าความคุ้มครองนี้ได้รับการแบ่งเบาภาระประชาชนหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่สภาถูกยุบก่อนครบวาระ แต่ ส.ส. ยังจะได้รับบำนาญในอัตรา 4 เท่าของระยะเวลาดำรงตำแหน่งเดิม ตัวอย่างคือ ส.ส. ทำงานได้แค่ 10 เดือน แต่ได้รับบำนาญรวมประมาณ 40 เดือน จึงมีเสียงวิจารณ์ว่าเป็นการใช้เงินภาษีประชาชนอย่างไม่เหมาะสม นอกจากนี้ยังมีสวัสดิการเสริม เช่น ค่ารักษาพยาบาลสูงสุดปีละ 130,000 บาท และการช่วยเหลือค่าเล่าเรียนบุตร 2 คน ซึ่งทำให้เห็นว่าการสนับสนุนนี้ครอบคลุมและลึกซึ้งกว่าที่หลายคนคาดคิด จากการสืบค้นข้อมูลเพิ่มเติมยังพบว่า กองทุนนี้เริ่มตั้งแต่ปี 2557 และตั้งเป้าจะดำเนินการจนถึงปี 2569 โดยใช้เงินภาษีของประชาชนไปร่วม 3,821 ล้านบาท ซึ่งเป็นข้อมูลที่อาจไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย ทั้งนี้การเปรียบเทียบเชิงประสบการณ์ส่วนตัว ผมเห็นว่าเป็นเรื่องจำเป็นที่สังคมและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียควรมีการทบทวนและพิจารณาระบบนี้อย่างจริงจัง เพื่อให้การใช้งบประมาณเป็นไปอย่างโปร่งใสและเท่าเทียมกับประชาชนทั่วไปที่ต้องเสียภาษีและร่วมรับผิดชอบต่อประเทศด้วยเช่นกัน ดังนั้น นอกจากจะเข้าใจระบบเงินทุนเลี้ยงชีพ ส.ส. อย่างละเอียดแล้ว ยังต้องวางแนวทางแก้ไขเพื่อให้เป็นธรรมต่อทั้งนักการเมืองและประชาชนที่ต้องรับภาระภาษีอย่างแท้จริง