คติธรรมคำสอน#พระอาจารย์ตะวัน

#คติธรรม #พระอาจารย์ตะวัน #ติดเทรนด์ #lemon8ไดอารี่ 🙏” สิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในธรรมชาติ “ คือการค้นพบความจริงที่ปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระจากกรอบความรู้เดิมที่เคยครอบงำมาทั้งชีวิต

เมื่อพิจารณาถึง "ความเป็นจริงของอายตนะ" เราจะพบว่า ตาทำหน้าที่รับรูป หูรับเสียง และจมูกรับกลิ่น แม้ทุกผัสสะจะดูเหมือนแยกจากกัน แต่ในความจริงแล้ว ทั้งหมดล้วนร้อยเรียงเป็นเรื่องราวเดียวกัน

และเมื่อเราย้อนกลับมาสังเกตจิตใจของตนเอง เราจะเริ่มเห็น "ตัวตน" ที่คอยยินดียินร้าย คอยพอใจและไม่พอใจกับสิ่งเหล่านั้น จนน่าหัวร่อที่ว่า..

แม้จะเป็นสิ่งเดียวกัน แต่แต่ละคนกลับมองเห็นและรู้สึกแตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง โดยขึ้นอยู่กับฐานข้อมูล ประสบการณ์ และมุมมองเฉพาะตน สิ่งที่ปรากฏในใจของแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน แม้จะกำลังมองภาพเดียวกันอยู่ก็ตาม

ที่เป็นแบบนี้เพราะธรรมชาติของ ‘ตัวรู้’ ในใจเรา พอรับรู้อะไรปุ๊บ กิเลสจะทำงานอัตโนมัติ เข้าไปยึดทันทีว่านี่คือเรา ยึดมั่นจนหลงคิดว่าเราเป็นนั่นเป็นนี่

ต่างคนต่างเชื่อ บางคนตัวเป็นชายแต่ใจไม่เชื่อว่าตัวเองเป็นชาย บางคนตัวเป็นหญิงแต่ใจไม่คิดว่าเป็นหญิง สร้าง ‘ภพ’ และติดอยู่ในวงจรกรรมของตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้ว ร่างกายของทุกคนสุดท้ายก็สลายกลายเป็นสิ่งเดียวกันหมด

ธรรมะของพระพุทธเจ้าทำให้เราค่อยๆ รู้เท่าทันตัวเองมากขึ้น จากเดิมที่เราเคยหลงเพลิดเพลินไปตามโลก และเชื่อว่าโลกคือที่ที่เราต้องดิ้นรนต่อสู้แสวงหา แย่งชิง และห้ำหั่นกันเพื่อไขว่คว้าหาความมั่นคง

หากเราไม่ได้เรียนรู้จากความทุกข์ เราก็คงจะมัวเมาลุ่มหลงไปตามวัย โดยไม่รู้เลยว่าสรรพสัตว์ทั้งหลายกำลังหมุนวนอยู่ในเพลิงแห่งทุกข์อันรุนแรงนี้ แต่เมื่อใดที่ ‘ความทุกข์’ เข้ามาเตือนสติ มันจะปลุกให้เรารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เฮ้ย... สิ่งนี้มันคือสิ่งที่เราต้องการจริงๆ หรือเปล่า?”

ในเส้นทางธรรม จึงมีเพียงผู้ที่ ‘วางได้’ กับ ‘วางไม่ได้’

คนที่วางได้คือผู้ที่มองเห็นธรรมชาติของความจริง ส่วนคนที่ยังวางไม่ได้ เป็นเพราะเรา..คุ้นชินกับการเข้าไปควบคุมบังคับบัญชาสิ่งต่างๆ หลงผิดว่าเราควบคุมมันได้ ทั้งที่ความจริงมีทุกข์แทรกอยู่ในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้นั้นตลอดเวลา

การจะเห็นโทษของความหลงนี้ได้ เราต้องมองเห็นความทุกข์ที่สะท้อนออกมาเสียก่อน เพื่อที่จะย้อนกลับมาเห็นตัวเรา ที่หลงเข้าไปเชื่อในความเชื่อนั้น

ซึ่งการเรียนรู้จนย้อนกลับมาเห็น ‘ความเชื่อ’ ของตัวเองนี่แหละ คือการทลายสิ่งที่เป็นเหมือนหน้าต่างปิดหูปิดตาเรามาตลอดชีวิต เพราะ…บนโลกนี้

“ ไม่เคยมีใครที่จะทำร้ายตัวเราได้ดีเท่ากับตัวเราเอง ”

ที่ขังตัวเองไว้กับความเห็นผิด โดยเฉพาะความเชื่อที่เข้าใจผิดและเห็นผิดนั้น มันขังเราไว้ได้อย่างแนบเนียนที่สุด ขังเราไว้ให้อยู่กับความไม่รู้ และพอไม่รู้... เราก็เลยหลงเข้าใจไปเองว่า โลกมันต้องเป็นอย่างนั้น หรือชีวิตมันต้องเป็นอย่างนี้

เมื่อไหร่ก็ตามที่เรามีสติมากพอที่จะไปรู้เท่าทันความเชื่อ มันจะย้อนกลับไปเห็นความโง่เขลาของตัวเองทันที... ซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้ ไม่มีใครบอกแทนกันได้ มันต้องเห็นด้วยตนเองเท่านั้น

โอวาทธรรม: พระอาจารย์ตะวัน ปัญญาวัฒฑโก

#หลงในความเชื่อ #ธรรมะเตือนสติ #พระอาจารย์ตะวัน

6/13 แก้ไขเป็น

ในประสบการณ์ส่วนตัวของหลายๆ คน การเรียนรู้และเข้าใจธรรมะคำสอนจากพระอาจารย์ตะวันนั้น ทำให้เราเห็นภาพลักษณ์ของตัวตนและความคิดที่เคยยึดมั่นว่าเป็น "ตัวเรา" ในมุมที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นตัวเราตลอดมานั้น หลายครั้งก็เป็นเพียงความเชื่อหรือภาพลวงตาที่ใจเราสร้างขึ้นเอง ซึ่งเรามักไม่ทันรู้ตัว สิ่งนี้ทำให้เราเกิดความทุกข์และความยึดติดจนไม่สามารถปล่อยวางได้ การที่พระอาจารย์ตะวันเน้นย้ำถึงการรู้เท่าทัน "ความเชื่อ" และ "ตัวรู้" ภายในใจ ทำให้ผมเริ่มสังเกตตัวเองมากขึ้น การพิจารณาอายตนะ เช่น ตา หู จมูก ทำให้ตระหนักว่าประสาทสัมผัสของเรานั้นเชื่อมโยงกันและไม่แยกขาดจากกันจริงๆ ซึ่งความเข้าใจนี้ช่วยเปิดใจให้เรารับรู้ความจริงที่แท้จริงได้มากขึ้น พบว่าเมื่อเราสามารถวางใจตัวเองลงได้ และไม่ยึดติดกับตัวตนและความเชื่อที่หลงผิด เราจะรู้สึกปลอดโปร่งและเป็นอิสระจากภาระของความทุกข์ทางใจ การรู้เท่าทันสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้เวลาและความพยายามในการฝึกรู้สึกตัวอยู่เสมอ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือความสงบภายในและความเข้าใจในชีวิตอย่างลึกซึ้ง สรุปแล้ว คติธรรมคำสอนของพระอาจารย์ตะวันไม่ใช่เพียงแค่คำพูดธรรมดา แต่เป็นแนวทางที่จะช่วยเราเรียนรู้ที่จะ "วางได้" เพื่อปลดปล่อยจากทุกข์และความหลง เพื่อให้ชีวิตของเรามีความหมายและเป็นสุขอย่างแท้จริง