ลองใจยังไง ให้มีน้ำตา…
ใครอ่านไหว แม่ก็จะพิมพ์ไหว
วันนี้เป็นวันที่พี่ชายและพี่สาวต้องไปดูป่ะป๊าแข่งกีฬานอกบ้านตอนกลางคืนแล้วอากาศที่อเมริกาตอนนี้หนาวมากลมแรงมากก็เลยต้องแบ่งลูกสองคนป่ะป๊าเอาไปสอง แม่เอามาสองอยู่บ้าน 🥶
คนที่อยู่บ้านก็จะมีฮาร์แลนด์กับคีอารา ตอนแรกเป็นว่านางขอไปด้วย แต่ให้ไปไม่ได้เพราะว่าอากาศมันเย็นมากและปะป๊าต้องแข่งกีฬาซึ่งไม่มีใครจะสามารถดูคีอาราได ้ (น้อง4ขวบ) เพราะพี่ลานากับแอชวินเค้าก็มีพวกเพื่อนเพื่อนของเค้าแล้วเค้าสามารถดูแลตัวเองได้แล้ว
จนเรามีข้อต่อรองให้คีอาราว่าถ้าหนูอยู่บ้านแม่ให้หนูดูโชว์ประมาณ 30 นาทีนะ น้องก็ตกลงอยู่กับแม่เพราะมีอาการไม่สบายเบา55 เราก็ต้องคอยดูเวลาว่าเออ 30 นาทีหรือยังน้า ก็จะเดินไปเตือนว่าใกล้แล้วนะ
คราวนี้เราก็เล่นกับฮาร์แลนรอไปสักพักจนเวลาเตือนที่ 30 นาทีเราก็เดินไปที่ คีอาราว่าหมดเวลาดูแล้วนะคะแต่ว่า โชว์ที่น้องดูเนี่ยได้จบก่อน 30 นาทีนางก็เลยเปิดโชว์ใหม่ซึ่งอีกประมาณ5-10นาทีถึงจะจบ
โอเคหมดเวลาแล้วหนูจะปิดเองหรือจะให้แม่ปิดนางก็มองหน้าแม่แล้วก็บอกว่าหม่าม้ามันยังไม่จบเลยเนี่ยเหลืออีกครึ่งโชว์ ขอดูให้จบก่อนได้ไหม? ต่อรองคืน🤦🏻♀️
เราก็ไม่อยากยื้อแย่ง iPad มาเพราะนางยังไม่พร้อมปิดก็เลยวัดใจแปลว่าโอเคถ้าหนูดูจบแล้วปิดนะ แล้วขึ้นมาหาหม่าม้าข้างบนนะเพราะมันได้เวลานอนแล้ว
แม่ก็บอกว่าแม่มารอคีอาราอยู่ข้างบนนะแม่อยากเล่นจั๊กจี้ อยากเล่นกระโดดบนเตียง กับถ้าหนูถ้าหนูพร้อมแล้วดูจบแล้วขึ้นมาหาแม่นะ… จังหวะวัดใจ!!!
แล้วเราก็เดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับส่งยิ้มให้แล้วคิดในใจว่าเอาละคราวนี้ เรามาดูกันว่าเราเลี้ยงลูกมาดีพอไหมที่ลูกจะอยากมาเล่นกับเราสละ iPad สละโทรศัพท์เพื่อที่จะมาอยู่กับแม่หรือเปล่า😅🥹
ในใจนี่คือเล่นกับฮาแล่นไปด้วยแล้วก็คิดว่าฉันเลี้ยงลูกดีหรือไม่ดีคราวนี้แหละรู้กันว่าลูก ติดเทคโนโลยีหรือว่าติดความผูกพันกับแม่
ในหัวนี่คิดไปแบบสารพัดเลยมาหรือยังวะแล้วก็ชะโงกดูบันได อ้าวยังไม่มา แล้วก็เล่นกับฮาแลนไปสักพักแล้วก็เออยังไม่มา จนเวลาน่าจะเลยประมาณห้า 5 นาทีหกถึง 7 นาทีได้สักพักนึ งแล้วก็ปิดประตูแบบเงียบเงียบไว้ไง แม่ก็ไม่เห็นแล้วก็ไม่สนใจแล้ว ถ้ามาก็มาละกัน!!
ก็เล่นกับเล่นเพลินเพลินไปแล้วเราก็แอบดูที่ประตูมันมีเงาดำดำตอนแรกแอบ ตกใจนะเห็นเป็นหน้าเด็กดำดำแหงนอยู่ตรงประตูแล้วก็นั่งแอบดูอยู่แม่เล่นกับฮาแล่นอยู่ตรงบันได
ก็เลยแบบขอมองดูอีกทีใช่มั้ยวะแล้วเราก็แกล้งพูดว่าคีอาราอยู่ไหนน้าาา ม้าคิดถึงจังเลยอยากเล่นกับคีอาราจังเลย
นางวิ่งมากอดจังหวะนั้นน้ำตาแม่จะไหล
บอกเลยว่าเลี้ยงลูกมาเก้าปีโมเมนต์ที่ลูกทิ้งเทคโนโลยีแล้วมาหาแม่มันคือที่สุดที่สุดที่สุด
ปกติคือจะมีให้ดู แต่เราจะกำหนดเวลาและจะได้ดูก็ต่อเมื่อทำงานบ้านเสร็จหรือว่าเรียนเสร็จแล้วหรือทำสิ่งที่ควรทำในแต่ละวันให้เรียบร้อย บางวันก็ไม่ได้ดูเลยเพราะว่าเด็กมันก็มีความแบบไม่อยากทำนุ่นไม่อยากทำ นี่ไม่อยากทำสิ่งที่วางแผนไว้ ก็ไม่เป็นไรไม่ทำหนูก็จะไม่ได้ดูโชว์หรือไม่ได้มีเอนเตอร์เทนที่หนูต้องการ
ในใจเรากลัวนะเพราะการที่เรามี กฏให้บ้านเนี่ยบางทีลูกอาจจะต้องการมากกว่านี้หรือเค้าอาจจะแบบว่าโอเคโมเมนต์นี้แหล่ะกูสามารถที่จะหลอกล่อได้สามารถที่จะหยิบฉวยได้คือเป็นความคิดในหัวแม่ว่าโอเคลูกจะกลับมามาหาฉันไหมมมม
ย้อนกลับไปคือจังหวะที่คิดแล้วมากอดคือเราบอกว่าแม่คิดถึงหนูมากเลยขอบคุณที่วาง iPad แล้วมาเล่นกับหม่าม้านะหม่าม้าดีใจที่จะคีอารามาหาแม่ แม่มีความสุขมาก แล้วเราก็มองตาลูกนะเค้าก็มองตาเราแล้วก็ทำตายิ้มอ่อนแล้วก็กอดจนโมเมนต์ที่โคตรดี โคตรดีที่สุดเลยว่าโอเคเราเลี้ยงลูกถูกทางและความสัมพันธ์ความผูกพันระยะยาวมันมีและที่เราทุ่มใจเลี้ยงลูก 24 ชั่วโมงทั้งเหนื่อยทั้งเครียดสารพัดและพย ายามทำให้ดีที่สุดมันเห็นผลน้อยๆและว่าลูกมีความยับยั้งชั่งใจ
และลูกเลือกครอบครัวมาก่อนสิ่งที่เอาเตอเทน หรือทำให้ติด
ความสุขในวันนี้ ยิ่งใหญ่จริงๆ สำหรับคนเป็นแม่ที่อดทนเลี้ยง 24ชม ตลอด9ปี!!
Parenting in today's digital age presents unique challenges, especially when balancing children's screen time with family bonding. Many parents grapple with setting boundaries to ensure their kids do not become overly attached to devices, which can impact emotional connections and healthy development. In this story, the mother thoughtfully negotiates with her young daughter Kiara, allowing her to watch a show on the iPad for 30 minutes while the rest of the family attends an outdoor sporting event in cold, windy weather. By making this agreement, the mother creates clear expectations, empowering Kiara to make a choice within safe limits. However, when Kiara attempts to extend her screen time by opening another show, the mother gently enforces the rules, prompting a heartwarming test of the daughter's priorities. Instead of resisting, Kiara chooses to finish watching but promises to join her mother promptly afterward. The mother's strategy reflects an understanding that outright confrontation often leads to conflict, but patience and empathy can nurture cooperation. The pivotal moment arrives when the daughter silently approaches after turning off the device, choosing to embrace her mother despite the allure of technology. This emotional exchange highlights the deep bond that can form when parents invest dedicated time and affection, reinforcing children's social and emotional needs beyond digital entertainment. Setting such routines and limits, as practiced by this mother, helps children develop self-regulation skills and appreciate family interactions. It also underlines that while technology is an integral part of modern life, it should serve as a complement rather than a substitute for meaningful human connection. Additionally, the mention of "Fischl Family แม่ลูก4หมาอีก4" indicates a larger family dynamic where balancing attention and emotional nurturing among multiple children is crucial. The challenges of parenting four kids in a foreign country with cultural nuances add layers to the emotional landscape. Ultimately, this narrative offers valuable insights into gentle, consistent parenting approaches that prioritize love, communication, and presence. It serves as an encouraging example for parents worldwide striving to foster healthy, lasting relationships with their children amidst the distractions of today's digital distractions.
