ในช่วงวัยรุ่นยุค 90 การมีพื้นที่สำหรับแสดงออกทางวัฒนธรรมและความรักในงานศิลป์พื้นบ้านเป็นหัวใจสำคัญของชุมชนวัยรุ่น หลายคนที่เติบโตในพื้นที่อย่างวัดสว่างวารี บึงกาฬ จะรู้จักกับลิเกคณะศรรามน้ำเพชรที่ถือเป็นสัญลักษณ์ความสุขและการรวมกลุ่มของเด็กรุ่นใหม่ในชุมชน ผมเองเคยได้มีโอกาสเข้าร่วมงานลิเกในช่วงที่ยังเป็นเด็กวัยรุ่น ทั้งการแต่งตัว การแต่งหน้า และการร้องรำทำเพลงที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นความทรงจำที่ทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับรากเหง้าวัฒนธรรมของเราอย่างลึกซึ้ง นอกจากนี้ ชุมชนวัยรุ่นช่วงนั้นยังรวมกลุ่มกันผ่านแฮชแท็กอย่าง #ด้อมเด็กวัดเสียงหวาน และบ่งบอกถึงความสนิทสนมในหมู่วัยรุ่นที่รักเสียงหวาน ผมยังจำได้ว่าการรวมตัวกันเพื่อซัพพอร์ตนางเอกตาสระอิ นอกจากเป็นการสนับสนุนศิลปินท้องถิ่นแล้ว ยังเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเพื่อนในวัยเดียวกัน จากประสบการณ์นี้ ผมเห็นว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความบันเทิงเท่านั้น แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างตัวตนและเสริมสร้างความอบอุ่นในชุมชน อีกทั้งยังช่วยส่งต่อและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมเฉพาะถิ่นให้ยังคงอยู่กับคนรุ่นใหม่อย่างต่อเนื่อง ถือว่าเป็นเรื่องราวและพลังบวกที่น่าภาคภูมิใจอย่างมากสำหรับวัยรุ่นยุค 90 และชุมชนบึงกาฬ