ผมอยากจะมาเล่าประสบการณ์ส่วนตัวหลังจากที่ผมโดนตัดไข่ครั้งหนึ่ง ตอนแรกมันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากทั้งทางร่างกายและจิตใจ ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียบางอย่างที่เป็นส่วนสำคัญของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็เรียนรู้ที่จะยอมรับและปรับตัวไปกับมัน ในช่วงแรก ภาพเก่า ๆ ที่ผมเคยมีถูกถักทอคล้องใจไว้เป็นเหมือนกำลังใจให้ผมหยุดน้ำตา เหมือนกับคำว่า "ให้เธอนั้นจงกล้าแกร่งและศรัทธา" ที่ผมพยายามจะเชื่อในคำพูดเหล่านั้นเพื่อให้ก้าวผ่านวันใหม่ได้ หลังจากผ่าตัด ผมได้เรียนรู้ความสำคัญของการดูแลตัวเองและเตรียมพร้อมสำหรับการฟื้นฟู ทั้งในเรื่องของสุขภาพกายและจิตใจ การที่จะเกี่ยวสายรั้งใจไว้ไม่ให้หลุดลอยและรับมือกับความเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก ถ้าใครกำลังเจอเหตุการณ์แบบนี้หรือประสบปัญหาสุขภาพที่ส่งผลกระทบกับชีวิต ผมอยากให้พวกคุณรู้ว่าไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่มีค่ามากขึ้น ด้วยใจที่แข็งแกร่งและศรัทธาว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปได้