นิยายเรื่อง สามีไล่ข้าให้ไปปลูกผัก | ไป๋เหลียนซาง

“เจ้าคิดว่าปลูกผักไม่กี่วันจะเห็นผลทันตาหรือ? ดินผืนนี้ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้นมาหลายปีแล้ว ข้าไม่ใช่ไม่เคยพยายาม”

เขาพูดความจริง ส่วนไป๋อวี้ถิงนั้นก็รู้มาก่อนแล้วจากความทรงจำของร่างเดิม หลี่อวิ๋นเซิงเคยพยายามปลูกผักหลายครั้ง แต่ดินแข็งเกินไป น้ำไม่มีระบบ แมลงรบกวนหนัก และคนในบ้านไม่ช่วยดูแล สุดท้ายก็เลิกราและปล่อยให้สวนรกร้างอย่างที่เห็น

นางไม่โต้เถียง เพียงก้มหน้ากลับไปจัดร่องน้ำไม้ไผ่ที่แตกออกเล็กน้อยจากการแห้ง “เพราะดินขาดธาตุอาหารต่างหาก ข้าเติมมันกลับเข้าไปแล้ว และระบบน้ำที่ท่านเคยใช้นั้นรดมากเกินไปจนรากเน่า คราวนี้ข้าแก้ไขแล้วทั้งสองอย่าง”

“ธาตุอาหาร?” เขาทวนคำอย่างไม่เข้าใจ คิ้วขมวดเล็กน้อย “เจ้าพูดราวกับเป็นหมอยา”

ไป๋อวี้ถิงชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง เป็นรอยยิ้มที่มาจากมุมปากข้างเดียว ไม่กว้าง ไม่ฝืน “ก็คล้ายกัน ดินก็เหมือนคน หากหิวโหยนานวันเข้าก็ทำงานไม่ไหว ต้องให้กินก่อนจึงจะแข็งแรง”

เขามองกองปุ๋ยหมักที่วางเรียงเป็นระเบียบอยู่มุมสวน มองร่องน้ำที่ต่อออกมาอย่างมีระบบด้วยฝีมือของเขาและภรรยา มองเมล็ดพันธุ์ผักที่นางให้เขาซื้อมาจากตลาดด้วยเงินสองสามเหวิน หลังจากหักค่าใช้จ่ายในครัวเรือนแล้วเสร็จ

“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่เคยจับงานหนักแม้แต่น้อย” เขากล่าว น้ำเสียงเหมือนกำลังค้นหาความจริง “แต่บัดนี้กลับตื่นก่อนฟ้าสาง เปิดประตูออกมาพรวนดินทุกวัน ทำปุ๋ยหมักเอง คิดแผนต่อร่องน้ำเอง… เจ้าคิดจะเล่นละครให้ข้าดูหรือ? หรือมีเหตุอื่น?”

คำพูดนั้นหากเป็นร่างเก่าคงจะรู้สึกทิ่มแทงใจยิ่งนัก แถมนางยังรู้ว่ามันมาจากแผลเก่าที่สะสมมานานในใจของเขาต่อเจ้าของร่างเดิม และรู้สึกไม่เชื่อใจในตัวของภรรยาว่าจะพลิกผืนดินสำเร็จ มันไม่ใช่ความชั่วร้ายจากตัวตนของเขาเลยสักนิด

“หากข้าบอกว่าข้าอยากเริ่มต้นใหม่จริงๆ ท่านจะเชื่อหรือไม่?”

เขานิ่งไปชั่วครู่ สายลมพัดชายเสื้อผ้าฝ้ายสีครามของเขาปลิวไหวเบาๆ “คนเราเปลี่ยนกันง่ายเพียงชั่วข้ามคืนหรือ?”

“ไม่ง่าย” นางตอบทันควัน ไม่ลังเล ไม่ต้องคิดนาน “แต่ก็ไม่สายเกินไป ข้าขอเพียงเวลา”

ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสอง ความรู้สึกของทั้งคู่หนักพอที่จะรู้สึกได้ว่าต่างคนต่างอัดอั้น มีเพียงเสียงไก่ขันจากบ้านข้างๆ และเสียงใบไผ่พัดไหวเบาๆ เป็นพยานอยู่เท่านั้น

หลี่อวิ๋นเซิงถอนหายใจเบา พ่นเสียงออกมาจากส่วนลึก “หากเจ้าทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือต้องการสิ่งใด ไม่จำเป็นต้องลำบากเช่นนี้เลย เจ้าบอกข้าตรงๆ ได้”

ไป๋อวี้ถิงช้อนสายตามองเขาตรงๆ ไม่หลบไม่เลี่ยง “ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่านเลย”

คำตอบนั้นทำให้เขาชะงักจริงๆ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย เขาเตรียมรับคำแก้ตัวของนาง คำขอร้อง หรือแม้แต่คำโต้เถียง แต่ไม่ได้เตรียมประโยครับมือกับคำตอบตรงๆ แบบนี้

นางกล่าวต่ออย่างมั่นคง สายตายังจ้องอยู่ที่เขา “ข้าทำเพื่อตัวข้าเอง และเพื่อบ้านหลังนี้ที่ข้าเป็นส่วนหนึ่งอยู่ด้วย หากท่านไม่เชื่อ ก็รอดูผลลัพธ์เถิด”

หลี่อวิ๋นเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจ้องมองนางราวกับพยายามหาสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดเหล่านั้น แต่ที่เขาเห็นมีเพียงดวงตาที่ใสและตรงไปตรงมา ในแววตาดวงนั้นมีประกายบางอย่าง คล้ายความมั่นใจของนางที่เขารับรู้ได้แต่อธิบายไม่ออก

เขาหันหลังเดินกลับเข้าเรือนโดยไม่กล่าวอะไรเพิ่ม

📍พิกัดร้านโปรด: @The 22 march:https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzE3ODc3IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiNDQ5ODU5Ijt9