เกิดมาพึ่งเคยเห็น ทุเรียนสีชมพู 💞อย่างแบ๊ว!

หลายคนทักมาถามเหมือนกันว่า “ทุเรียนสีชมพูมีจริงไหม” เพราะภาพที่เห็นมันดูเหมือนแต่งสีเลย แต่ทุเรียนเนื้อชมพู/ทุเรียนเนื้อสีชมพูแบบนี้มีอยู่จริงในมาเลเซียค่ะ คนท้องถิ่นบางพื้นที่จะรู้จักกันในชื่อ Buah Ulat Merah (ชื่อแปลกนิดนึง แต่ของจริงคือเนื้อสีชมพูสดมาก แบบที่เห็นแล้วคิดในใจว่า “ถามจริง? ราชินีทุเรียน”) ถ้าใครกำลังหาข้อมูล “ทุเรียนพันธุ์ชมพูสี” อยากให้ตั้งธงไว้ก่อนว่า มันไม่ใช่ทุเรียนที่เจอได้ทั่วไปเหมือน Musang King หรือ D24 และไม่ได้มีขายตามซูเปอร์/ตลาดใหญ่เสมอไป ส่วนมากจะโผล่ตามฤดูกาลและแหล่งเฉพาะ (คนมักพูดถึงโซนซาบาห์/บอร์เนียว) บางทีต้องอาศัยคนพื้นที่พาไป หรือเจอจากร้านผลไม้เจ้าประจำที่รับของป่ามา วิธีสังเกตแบบคนอยากลองครั้งแรก (จากประสบการณ์สายชอบลองของแปลก) - ดู “สีเนื้อ”: จะออกชมพูถึงชมพูอมแดง ไม่ใช่เหลืองอ่อนแบบทุเรียนทั่วไป และพอวางในกล่องใสจะยิ่งเด่นมาก (แบบที่เห็นเป็นพูๆ สีชมพูในกล่อง) - กลิ่น: หลายคนกลัวกลิ่นแรง แต่ทุเรียนเนื้อชมพูที่เจอมา กลิ่นจะไม่พุ่งเท่าบางพันธุ์ของไทย กินง่ายกว่า โดยเฉพาะคนที่เพิ่งเริ่มกินทุเรียน - รสชาติ: จะหวานมันแต่ไม่หนักจนเลี่ยน มีโทน fruity และอมเปรี้ยวนิดๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นกว่าแนวครีมจัดๆ ถ้าจะลองซื้อ แนะนำถามร้านให้ชัดว่า “เป็นทุเรียนเนื้อชมพูจริงไหม” และขอดูเนื้อก่อน (ถ้าเขาผ่าให้ดูได้) เพราะคำว่า “ทุเรียนสีชมพู” ในโซเชียลบางทีถูกใช้เรียกของคนละอย่างได้เหมือนกันค่ะ ทริคกินให้อร่อย: อย่ากินตอนเย็นจัดเกินไป ลองวางให้คลายเย็นสักพัก เนื้อจะนุ่มขึ้นและกลิ่น/รสจะชัดขึ้น แล้วค่อยตัดสินว่าชอบแนวนี้ไหม ใครเคยลองทุเรียนสีชมพูมาแล้ว รสออกทางหวานนำหรือเปรี้ยวเด่นกว่ากัน มาแลกเปลี่ยนกันหน่อยนะคะ เผื่อเป็นลิสต์ให้คนที่อยากตามไปชิมครั้งแรก!