Marionettes of a Silent Storyteller

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องราวที่ไม่มีอยู่จริงได้ เรื่องราวนั้นอาจไม่เคยเกิดขึ้น หรืออาจจบลงไปนานแล้ว แต่ตราบใดที่จิตใจยังเชื่อว่ามันกำลังดำเนินอยู่ ร่างกายก็ยังตอบสนองราวกับทุกอย่างเกิดขึ้นในปัจจุบัน

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า "มนุษย์คือผลรวมของประสบการณ์" แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราอาจเป็นเพียงผลลัพธ์ของ "เรื่องราว" ที่เราเลือกจะเชื่อ

มีคนคนหนึ่งอาศัยอยู่ในตัวเรามาตลอดชีวิต เขาไม่เคยเกิดเป็นร่างกาย ไม่มีชื่อ ไม่มีใบหน้า ไม่เคยพูดออกมาดัง ๆ ไม่เคยขออนุญาตก่อนจะเข้ามาอาศัยอยู่

และไม่เคยมีใครแนะนำให้เรารู้จัก แปลกตรงที่

เราเชื่อทุกคำที่เขาพูด ทั้งที่ไม่เคยรู้เลยว่า เขาเริ่มเล่าเรื่องเหล่านั้นตั้งแต่เมื่อไร

เวลาที่ใครสักคนเดินจากไป เขาจะกระซิบว่า

"เห็นไหม...สุดท้ายทุกคนก็ทิ้งเธอ"

เวลาที่เราทำผิดเพียงครั้งเดียว เขาจะพูดว่า

"เธอเป็นแบบนี้มาตลอด"

เขาไม่เคยโกหกอย่างโจ่งแจ้ง เขาเพียงเลือกเล่าความจริง เฉพาะส่วนที่ทำให้เรากลัว และเราก็เรียกสิ่งนั้นว่า "ความคิดของตัวเอง"

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าแปลก เราสามารถอยู่รอดจากเหตุการณ์ที่เลวร้ายได้ แต่กลับพ่ายแพ้ ให้กับเรื่องราวที่เหตุการณ์นั้นสร้างขึ้น คนเราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับอดีต เราใช้ชีวิตอยู่กับ "คำอธิบายของอดีต"

และคำอธิบายนั้น ค่อย ๆ ซึมลงไปในตัวตน เหมือนหมึกที่หยดลงในน้ำใส ไม่มีเสียง ไม่มีความรุนแรง

แต่สุดท้ายน้ำทั้งแก้ว ก็ไม่เคยกลับมาใสเหมือนเดิม

เคยสังเกตไหม ทำไมบางคน จึงขอโทษง่ายเหลือเกิน ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด

ทำไมบางคน จึงยิ้มเก่ง ในวันที่หัวใจกำลังแตกสลาย

ทำไมบางคน จึงเหนื่อยกับการพิสูจน์ตัวเองทั้งที่ไม่มีใครขอให้พิสูจน์อีกแล้ว เราเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "บุคลิก"

แต่บางทีมันอาจเป็นเพียง บาดแผลที่เรียนรู้วิธีแต่งตัว

จิตใจของมนุษย์ไม่เคยลบเรื่องราว มันเพียงเขียนเรื่องใหม่ ทับลงบนเรื่องเก่า แต่หมึกของอดีตยังซึมผ่านทุกหน้ากระดาษ

เราเรียกคนคนหนึ่งว่า "คนรัก" แต่บางครั้ง เราไม่ได้รักเขา เรากำลังตามหา ตอนจบที่หายไป จากคนอีกคนหนึ่ง

เราเรียกสิ่งหนึ่งว่า "ความฝัน" แต่ลึกลงไป มันอาจเป็นเพียง ความพยายามจะพิสูจน์ ว่าเด็กคนหนึ่งในอดีต สมควรได้รับการมองเห็น แล้วเราก็เดินต่อ

พร้อมกับเชือกเส้นเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครมองเห็นทุกครั้งที่เราคิดว่า "ฉันเลือกเอง" เชือกเส้นนั้น อาจเพียงขยับเบา ๆ จนเราแยกไม่ออก ระหว่าง "ความต้องการ"

กับ "ความเคยชิน" ระหว่าง "ตัวตน" กับ "บทบาท"

สิ่งที่น่าเศร้าที่สุด ไม่ใช่การที่มนุษย์มีบาดแผล แต่คือการที่บาดแผลเริ่มเล่าเรื่องแทนเรา

มันแนะนำตัวกับโลก โดยใช้ชื่อของเรา

มันรัก โดยใช้หัวใจของเรา

มันร้องไห้ ผ่านดวงตาของเรา

และสุดท้าย มันใช้ชีวิตทั้งชีวิตในร่างกายของเรา

โดยที่เราไม่เคยรู้ตัวเลย ว่าเจ้าของร่าง ไม่เคยได้ใช้ชีวิตจริง ๆ

บางคืนลองปิดไฟในห้อง ปล่อยให้ทุกอย่างเงียบลง

แล้วฟังเสียงที่ดังที่สุดในใจ อย่าเพิ่งเถียงมัน อย่าเพิ่งเชื่อมัน เพียงถามมันเบา ๆ ว่า

"เธอเป็นใคร..."

"เธอกำลังปกป้องฉัน..."

"หรือกำลังพาฉันกลับไปติดอยู่ในวันที่ไม่มีอยู่อีกแล้ว"

เพราะผู้เล่าเรื่องทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง

แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ในใจเรา

บางที... เขาไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายเราเลย เขาเป็นเพียงเสียงของเด็กคนหนึ่งที่เคยหวาดกลัวมากเสียจนคิดว่า หากสร้างกำแพงสูงพอเราจะไม่เจ็บอีก แต่เด็กคนนั้นไม่รู้ว่ากำแพงทุกด้านไม่ได้มีไว้กันคนอื่นออกไปเท่านั้น มันยังขังเจ้าของกำแพงไว้ข้างในด้วย และนั่นอาจเป็นโศกนาฏกรรมที่เงียบที่สุดของมนุษย์

เราไม่ค่อยเสียชีวิต เพราะความจริง แต่เราค่อย ๆ สูญเสียตัวตนให้กับเรื่องเล่าที่ไม่มีใครเขียนต่อ

นอกจากตัวเราเอง...

"บางที... เราอาจไม่เคยใช้ชีวิตผิดพลาดเลยสักวันเดียว เราเพียงใช้ชีวิตตามเรื่องเล่า ที่ไม่เคยรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของเรา"

By Laure

#ติดเทรนด์ #lemon8ไดอารี่ #บทความ #จิตวิทยา #บันทึกความรู้สึก