ใครที่เสิร์ชฟีล “รักลับๆข้ามหอของนายหมากับน้องแมว” แล้วอยากได้เรื่องเล่าเบาๆ อ่านเพลินๆ แบบมีภาพในหัว—ของเรามันเริ่มจากวันที่ “ติดแมวมากกกก” จนตัดสินใจพกแมวไปออฟฟิศค่ะ น้องเป็นสายแบดบอย (ในนิยามเรา) คือทำหน้าตึงๆ ขนฟูเฉยๆ แต่จริงๆ ใจดีมาก และที่สำคัญ…ตัวใหญ่แบบแมวยักษ์ อ้วนมากจนเพื่อนทักตั้งแต่ยังไม่เข้าห้องเลย วันนั้นพอเดินเข้าตึก เหมือนเปิดฉากรักลับๆข้ามหอทันที เพราะปกติออฟฟิศเราจะมีแก๊งคนรักหมาอยู่ชั้นนึง ส่วนชั้นเราคือทีมทาสแมว พอข่าวว่าวันนี้มี “พาแมวไปทำงานด้วย” ทุกคนก็เริ่มแวะมาดูทีละคน จนกลายเป็นน้องแมวไปเจอสาวๆ แบบเต็มระบบ จากที่เรากังวลว่าน้องจะวีน กลับกลายเป็น “น่ารักเรียบร้อยไม่วีน” นั่งนิ่งๆ ทำหน้าเท่ๆ เหมือนรู้ว่าโดนมองอยู่ ทริคเล็กๆ ที่ช่วยให้น้องไม่เครียด (เผื่อใครอยากทำตาม) 1) เตรียมของคุ้นกลิ่น: เอาผ้าห่ม/ที่นอนประจำไปด้วย กลิ่นเดิมช่วยให้น้องรู้สึกปลอดภัย 2) มุมสงบต้องมี: หาโต๊ะหรือมุมที่คนไม่เดินผ่านตลอดเวลา แล้ววางกระเป๋า/คอกนิ่มๆ ให้น้องหลบได้ 3) ของกิน-น้ำพร้อม: บางตัวตื่นเต้นจนไม่กิน แต่ของเราสาย “กลับบ้านปุ๊ป กินปั๊ป” เลยระหว่างวันให้แค่ขนมเล็กน้อยพอ 4) คุมเสียงและคน: ตอนคนมารุมถ่ายรูปเยอะๆ เราจะกันให้จับทีละคน และสังเกตหาง/หู ถ้าเริ่มหงุดหงิดจะพาไปพักทันที ความพีคคือมีคนแซวว่าเป็นฉาก “ข้ามหอ” เพราะทีมหมาชั้นอื่นเดินผ่านมาแล้วหยุดมองเหมือนกัน แต่เราขอเซฟโซนให้น้องก่อน ไม่ให้เจอหน้ากันใกล้ๆ เพื่อเลี่ยงความเครียดทั้งสองฝ่าย ปิดท้ายวันคือคอนเฟิร์มว่า ถ้าเตรียมดีๆ การพกแมวไปออฟฟิศไม่ได้ยากอย่างที่คิด แถมได้โมเมนต์แฮปปี้มาก—น้องกลับบ้านแบบสบายๆ กินแล้วนอนเหมือนเดิม ใครกำลังคิดว่า “ถ้ามูมินไปบ้าง จะเกิดอะไรขึ้น” ของเราคำตอบคือ…เกิดเป็นความน่ารักที่ทั้งออฟฟิศจำได้ไปอีกนานค่ะ