ในประสบการณ์ส่วนตัวของผู้ที่อยู่ในชุมชน พบว่าการใช้งานแอปพลิเคชันเพื่อรับสิทธิ์จากโครงการคนละครึ่งนั้นมีความท้าทายสำหรับผู้สูงอายุและกลุ่มคนที่ไม่คุ้นเคยกับเทคโนโลยี โดยหลายคนจำเป็นต้องลงทุนซื้อสมาร์ทโฟนใหม่หรือเดินทางไปยังสาขาธนาคารเพื่อขอความช่วยเหลือ ทำให้เสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทาง นอกจากนี้ยังมีรายงานว่าบางครัวเรือนลงทุนซื้อโทรศัพท์ในราคาหลายพันบาทเพื่อให้สามารถใช้แอปพลิเคชันได้ ซึ่งเงินจำนวนนี้ส่วนหนึ่งไหลไปยังบริษัทโทรศัพท์มือถือและผู้ให้บริการเครือข่าย จึงเกิดคำถามว่าโครงการนี้ช่วยชาวบ้านอย่างแท้จริงหรือเป็นการส่งเสริมธุรกิจส่วนหนึ่งมากกว่าการช่วยเหลือประชาชน อีกทั้งคำแนะนำให้ผู้ที่ไม่ถนัดใช้แอปฯ ต้องไปธนาคารนั้นดูเหมือนจะเพิ่มความลำบาก เนื่องจากต้องเสียเวลาหลายชั่วโมง ทำให้เวลาในการหารายได้ลดน้อยลง และเพิ่มภาระทางการเงินโดยไม่จำเป็น จากการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในกลุ่มชาวบ้าน พบว่าแม้เจตนาของโครงการจะดี แต่การดำเนินงานและประสิทธิภาพของโครงการน่าจะต้องปรับปรุงให้ง่ายและเข้าถึงได้มากกว่านี้ เช่น การจัดอบรมวิธีใช้แอปฯ อย่างง่าย การขยายจุดช่วยเหลือในพื้นที่ชุมชน หรือการพัฒนาทางเลือกอื่นสำหรับผู้ไม่มีสมาร์ทโฟน เพื่อไม่ให้ชาวบ้านเสียโอกาสในการรับความช่วยเหลือนี้ สุดท้ายนี้ การที่ลูกหลานต้องแบกรับหนี้ที่เกิดจากการใช้สิทธิโครงการนี้ก็สะท้อนถึงภาระทางเศรษฐกิจของครัวเรือนไทยในยุคปัจจุบัน และย้ำเตือนความจำเป็นในการออกแบบนโยบายที่จริงจังและรัดกุมเพื่อสร้างประโยชน์สูงสุดให้กับประชาชนจริง ๆ