หลายคนเลือกยืนดูอยู่ข้างสนาม
เพราะอย่างน้อย
มันปลอดภัย
ไม่ต้องเสี่ยง
ไม่ต้องอาย
ไม่ต้องเจ็บ
แต่การยืนดูนานๆ
มันค่อยๆ ทำให้เราสงสัยตัวเอง
ว่าแท้จริงแล้ว
เราทำไม่ได้
หรือแค่ไม่เคยลอง
การลงสนามอาจทำให้ล้ม
อาจพลาด
อาจโดนวิจารณ์
แต่มันทำให้เรา “มีชีวิต” กว่าเดิม
เหงื่อ ความเหนื่อย ความผิดหวัง
คือหลักฐานว่าเราได้เล่นเกมของตัวเอง
คนที่ล้มในสนาม
ยังมีโอกาสลุก
ยังได้เรียนรู้
ยังได้พัฒนา
แต่คนที่เดินหนี
อาจไม่ล้ม
แต่ก็ไม่ได้เติบโต
สนามไม่ต้องใหญ่
ไม่ต้องมีคนดูมาก
มันอาจเป็นโปรเจกต์เล็กๆ
การเริ่มธุรกิจเล็กๆ
การพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูด
การยอมล้ม
คือการยอมให้ตัวเองมีสิทธิ์พัฒนา
วันนี้ถ้าคุณกำลังลังเล
ว่าจะลงสนามดีไหม
บางทีการล้มหนึ่งครั้ง
อาจมีค่ากว่าการยืนดูทั้งชีวิต
ลองก้าวเข้าไปในสนามของคุณเอง
แม้ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย
อย่างน้อยคุณก็ได้เล่น
เกมของตัวเองจริงๆ









