แมวส้มตัวแสบ

ถ้าใครเลี้ยง “แมวสีเหลืองทอง” หรือแมวส้ม จะเข้าใจเลยว่าความแสบคือของจริง หายเงียบทีนี่ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เราเคยตามหาแบบจริงจังเหมือนกัน เดินวนรอบบ้าน เรียกชื่อจนเพื่อนบ้านน่าจะจำได้ แต่สุดท้ายมักจบแบบเดิม: เจ้าตัวโผล่มาแบบตาปรือ เหมือนเพิ่งตื่น แล้วเดินตรงไปที่ชามอาหารเม็ดอย่างเอร็ดอร่อย จากประสบการณ์ เวลาแมวสีเหลืองทองหาย “แถวบ้าน” มักเป็นจุดที่เรามองข้าม เช่น หลังพุ่มไม้ กองของข้างกำแพง ใต้รถ ใต้บันได หรือมุมอับข้างบ้านที่เงียบและเย็น แมวส้มบางตัวขี้รำคาญด้วยนะคะ เราเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ร้องตอบ เพราะเขารู้ว่าเรากำลังวุ่นวายอยู่ฝ่ายเดียว วิธีที่ช่วยได้จริง ๆ คือเริ่มจากเช็กเส้นทางเดิมก่อน: ดูประตู/หน้าต่างที่แง้มไว้ รอยเลาะตามรั้ว และจุดที่มีเสียงนก/จิ้งจก (แมวส้มชอบไปดักมาก) แล้วค่อยขยายวงหาแบบ “ปูพรม” รอบบ้าน ทีละด้าน ไม่เดินมั่ว ๆ เพราะจะพลาดจุดซ่อนที่ใกล้ที่สุด อีกทริคที่บ้านเราใช้คือ “เขย่าถุงอาหารเม็ด” หรือเคาะชามเบา ๆ บางตัวไม่สนเสียงเรียก แต่แพ้เสียงอาหารมาก โดยเฉพาะถ้าเป็นแมวที่กลับมาแล้วชอบก้มหน้ากินจากชามสีขาวแบบไม่สนโลก หรือพอกินเสร็จยังนั่งข้างชามทำหน้าบึ้ง ๆ เหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง ถ้าตามแล้วยังไม่เจอ แนะนำให้หยุดตั้งสติสัก 5–10 นาที แล้วเงียบฟังเสียงรอบบ้านค่ะ บางทีจะได้ยินเสียงขยับในพุ่มไม้หรือเสียงปลอกคอ ถ้ามี และถ้าเจอตัวแล้ว อย่าเพิ่งวิ่งเข้าใส่ เพราะแมวอาจตกใจหนีลึกกว่าเดิม ให้พูดเสียงนุ่ม ๆ แล้วล่อด้วยอาหารแทน เพื่อป้องกันไม่ให้หายบ่อย ๆ สำหรับแมวสีเหลืองทองที่ชอบออกนอกบ้าน ลองติดปลอกคอพร้อมเบอร์โทร/ป้ายชื่อ หรือใส่กระดิ่งเบา ๆ และกำหนดเวลาออกไปเดินเล่นให้เป็นกิจวัตร พอถึงเวลาจะเรียกกลับง่ายขึ้น ที่สำคัญคือเช็กชามน้ำ-อาหารให้พร้อม เพราะหลายครั้งที่เขากลับมาทำหน้าทะเล้นแลบลิ้น ขยิบตา แล้วสื่อสารคำเดียวในใจว่า “หิว”