โดยส่วนตัวแล้ว ผมเคยประสบเหตุการณ์ที่ทำให้ตระหนักว่าการมองคนแค่ภายนอกนั้นไม่เพียงพอเลย ครั้งหนึ่ง ผมได้เจอกับคนแปลกหน้าที่แต่งตัวเรียบง่าย ดูไม่โดดเด่นในสายตาคนทั่วไป แต่หลังจากได้พูดคุยกันกลับพบว่าเขามีความคิดดี ๆ และใจดีอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกอย่างมาก เหตุการณ์นี้ทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนมุมมองและมองคนด้วยหัวใจมากกว่าตา การอย่ามองคนแต่ภายนอกนั้นยังช่วยลดการตัดสินผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นได้ เพราะในชีวิตจริง ผู้คนมีหลายมิติและเรื่องราวมากกว่าที่ตาเห็น เช่นเดียวกับการที่บางคนอาจจะเงียบ ๆ ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เป็นมิตร หรือบางครั้งการแต่งกายแบบธรรมดาก็ไม่ได้บ่งบอกถึงความสามารถหรือจิตใจของเขาเลย ความเข้าใจในตัวตนจริง ๆ ของคนจะช่วยให้เราเปิดใจรับฟังและเรียนรู้เพิ่มขึ้น ซึ่งนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ดีและยาวนานไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนในชีวิตประจำวัน ดังนั้นการฝึกใจมองคนให้ลึกซึ้งมากขึ้นถือเป็นทักษะสำคัญที่เราควรพัฒนาตลอดเวลา เพราะเราจะได้พบความงามในจิตใจและเพิ่มคุณค่าให้ชีวิตของคนรอบตัวมากขึ้นครับ