หลายครั้งที่เราใส่ใจและพยายามรักษาความรู้สึกของคนรอบข้างมากจนเกินไป จนลืมใส่ใจและรักษาความรู้สึกของตัวเอง ความรู้สึกนี้เป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน รวมถึงในความสัมพันธ์ทั้งระหว่างเพื่อน ครอบครัว หรือคู่รัก ในประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยรู้สึกเหนื่อยและท้อแท้เมื่อพยายามทำให้คนอื่นพอใจหรือรู้สึกดี แต่กลับไม่ได้รับความห่วงใยกลับมาเหมือนเดิม สิ่งนี้ทำให้ผมเริ่มสงสัยว่าควรจะให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนอื่นมากน้อยแค่ไหนโดยไม่ทำร้ายใจตัวเอง ผมเริ่มคิดที่จะตั้งขอบเขตใจ และให้เวลากับตัวเองบ้าง เช่น การพูดคุยตรงๆ เมื่อรู้สึกไม่สบายใจ หรือการหากิจกรรมที่ช่วยฟื้นฟูจิตใจ ทำให้ผมเข้าใจว่าการรักษาความรู้สึกตัวเองไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัว แต่มันคือการดูแลใจให้แข็งแรงพอที่จะดูแลคนอื่นต่อไปได้อย่างยั่งยืน สุดท้าย การรู้จักรักษาความรู้สึกของตัวเองและคนอื่นไปพร้อมกันเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความเข้าใจและการสื่อสารที่ดี การยอมรับว่าบางครั้งเราอาจจะไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้ แต่เราควรที่จะไม่ปล่อยให้ความรักและความกรุณาต่อตัวเองลดน้อยลง จากประสบการณ์นี้ ผมอยากให้ทุกคนลองถามตัวเองว่าคุณรักและให้ความสำคัญกับใจของคุณเองมากแค่ไหน?