เมื่อพูดถึงการควบคุมความตื่นเต้นหรือ "งึเต้นไม่เป็น" ในบริบทของนักศึกษาพยาบาล (นศพ) และแพทยศาสตร์ (medpsu) ผมขอแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมเคยพบเจอมาครับ ในช่วงที่กำลังเรียนและฝึกงานในโรงพยาบาล ผมเจอสถานการณ์ที่ต้องเจอกับผู้ป่วยและบุคคลที่เกี่ยวข้อง ซึ่งบางครั้งความกดดันทำให้รู้สึกตื่นเต้นมากจนทำให้การสื่อสารหรือการตัดสินใจช้าลง การเตรียมตัวก่อนเข้าห้องปฏิบัติการหรือพบผู้ป่วยเป็นสิ่งสำคัญมาก เช่น การทบทวนความรู้ การซักซ้อมบทพูด หรือการทำสมาธิสั้นๆ เพื่อช่วยให้สมองผ่อนคลายและมีสมาธิมากขึ้น นอกจากนี้ การวางแผนล่วงหน้าว่าจะพูดหรือทำอะไรในสถานการณ์นั้นๆ ช่วยลดความกลัวที่ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร อีกทั้งการยอมรับว่าความตื่นเต้นเป็นสิ่งธรรมดาที่ใครๆ ก็เจอ สามารถช่วยให้เรารู้สึกผ่อนคลายและมองเห็นความผิดพลาดในมุมที่ช่วยให้พัฒนาตัวเองได้ สำหรับใครที่กำลังศึกษาอยู่ในคณะพยาบาลศาสตร์หรือแพทยศาสตร์ การมีเพื่อนร่วมสาขาที่คอยให้คำแนะนำและแชร์ประสบการณ์ก็สำคัญ เพราะนอกจากจะช่วยสร้างกำลังใจแล้ว ยังช่วยให้เราเรียนรู้เทคนิคการควบคุมความตื่นเต้นอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น สุดท้ายแล้ว ความตื่นเต้นไม่ใช่อุปสรรคที่ถาวร หากเราฝึกฝนและเข้าใจตัวเอง ความมั่นใจในการทำงานและเรียนรู้จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอนครับ