จากที่ได้พูดคุยกับพี่ติ๊กและสัมผัสกับชีวิตจริงของแก ทำให้ผมเห็นว่าพี่ติ๊กเป็นตัวอย่างของความเข้มแข็งและใจบุญที่น่าชื่นชมเป็นอย่างมาก แม้ประสบเหตุจนต้องสูญเสียขา แต่พี่ติ๊กยังคงมุ่งมั่นทำงานช่วยเลี้ยงชีพด้วยการขายขนมข้าวแต๋นซึ่งเป็นขนมพื้นเมืองที่คนในขอนแก่นชื่นชอบ การที่พี่ติ๊กไม่ยอมแพ้ ใช้ความสามารถและความใจดีช่วยเหลือคนไร้บ้านและคนยากไร้โดยร่วมแจกขนมกับผู้ที่ทำอาหารวันพระ เป็นตัวอย่างที่ดีของการให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ซึ่งผมเชื่อว่าสังคมเราจะดีขึ้นมากหากมีคนเช่นนี้มากขึ้น นอกจากนี้ ความต้องการของพี่ติ๊กเกี่ยวกับสติกเกอร์โลโก้ "ข้าวแต๋นลุงติ๊ก แยก ม.ภาค ขอนแก่น" ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องภาพลักษณ์ แต่ยังช่วยให้คนจดจำและสร้างความน่าเชื่อถือในสินค้าของแก ซึ่งหากมีผู้ที่สนใจเป็นสปอนเซอร์ ช่วยสนับสนุนพี่ติ๊กในด้านนี้ก็จะเป็นแรงผลักดันสำคัญ สำหรับใครที่สนใจช่วยเหลือพี่ติ๊ก ผมแนะนำให้ซื้อขนมข้าวแต๋นไปแจกสำหรับคนยากไร้ในชุมชน เช่นเดียวกับกิจกรรมแจกอาหารวันพระที่พี่ติ๊กและชุมชนจัดขึ้น ซึ่งเป็นการสะท้อนน้ำใจและการแบ่งปันที่มีคุณค่าแก่สังคม สุดท้ายนี้ ผมอยากขอเชิญชวนทุกคนที่ได้อ่านเรื่องราวนี้ ลองหันมาสนใจและช่วยเหลือผู้คนรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นการซื้อสินค้าจากผู้ที่สู้ชีวิต หรือการเป็นส่วนหนึ่งของโครงการช่วยเหลือคนยากไร้ เพราะทุกการสนับสนุนเล็กๆ สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนได้อย่างมากมายจริงๆ