วันนี้ผมมาหาย่า…คุณย่าบุญลัยของไอ้เณร
นี่คือผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่เคยอุ้มผมตั้งแต่ยังเดินไม่ได้
เคยป้อนข้าว ป้อนยา
เคยนั่งเฝ้าผมตอนผมป่วยทั้งคืน
วันนี้…
ผมมายืนอยู่ข้างเตียงของย่า
ในห้องโรงพยาบาล
ร่างของย่าที่เคยแข็งแรง
วันนี้มันอ่อนแรงลงมาก
คุณหมอบอกผมว่า..คุณโทน
“อาการคนไข้ไม่ค่อยสู้ดี…
อยากให้ทำใจไว้ครับ”
คำว่า ทำใจ
มันเป็นคำที่หมอพูดทุกวัน
แต่สำหรับหลานคนหนึ่ง
มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง
มาจุกอยู่ในอก
ผมรักษาย่ามาอย่างเต็มที่
พาไปโรงพยาบาล
หาหมอที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะหาได้
เพราะสำหรับผม
คนที่เลี้ยงเรามา
เราต้องดูแลเขาให้ดีที่สุด
วันนี้ผมก้มลงไปหอมหน้าผากย่า
เหมือนตอนเด็กๆที่ย่าหอมผม
ผมไม่รู้ว่าย่าจะได้ยินไหม
แต่ผมกระซิบกับย่าว่า
“ไม่ต้องห่วงนะย่า
หลานย่าคนนี้โตแล้ว
หลานย่าคนนี้ดูแลตัวเองได้แล้ว”
ชีวิตคนเรา
ไม่มีใครหนีคำว่า จากลา ได้
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมภูมิใจที่สุดคือ
ผมไม่เคยทอดทิ้งท่านเลย
ผมอยากให้ย่ารู้ว่า
ตั้งแต่ผมลืมตาดูโลก
จำความใด้จนถึงวันนี้
ย่าคือหนึ่งในคนที่ผมรักที่สุดในชีวิต แบบไม่มีข้อแม้ 
ถ้าวันหนึ่ง
ย่าต้องเดินทางไกล
ผมอยากให้ย่ารู้ว่า
หลานคนนี้จะไม่มีวันลืมบุญคุณย่าเลย
เพราะคนเราจะยิ่งใหญ่แค่ไหน
มีชื่อเสียงแค่ไหน
มีทรัพย์สินเงินทองมากแค่ไหน
สุดท้ายแล้ว…
เราทุกคนก็ยังเป็นแค่หลานคนหนึ่ง
ของคนที่รักเราที่สุด
รักย่านะครับ 🤍
ฝากถึงFCทุกคนที่ยังมีพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย อยู่
ถ้ามีเวลา…
กลับไปกอดท่านให้แน่นๆ
เพราะวันหนึ่ง
เราอาจจะเหลือแค่ “รูปถ่าย”
กับ “ความทรงจำ”
เท่านั้นเอง..รักย่านะคับ 🤍
ชีวิตของเราเต็มไปด้วยเรื่องราวความรักและความผูกพัน โดยเฉพาะกับคนในครอบครัวอย่างคุณย่าหรือผู้สูงอายุที่เคยดูแลเราอย่างดี เมื่อเผชิญกับช่วงเวลาที่สุขภาพและร่างกายของท่านไม่แข็งแรงเหมือนเดิม สิ่งที่เราสามารถทำได้คือการมอบความรักและการดูแลอย่างเต็มที่ ความทรงจำที่ดี และความอบอุ่นของครอบครัวเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด แม้ว่าคำว่า "ทำใจ" จะเป็นเรื่องยาก แต่การยอมรับและพร้อมอยู่เคียงข้างท่านในทุกช่วงเวลาคือสิ่งสำคัญที่สุด จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการที่เราดูแลท่านด้วยใจจริง ไม่ว่าจะเป็นการพาไปโรงพยาบาล สังเกตอาการ หรือแค่การก้มลงหอมหน้าผาก เป็นสิ่งที่ช่วยให้ทั้งตัวเราเองและท่านรู้สึกได้ถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไข นอกจากนี้ การแบ่งปันความรักนั้นยังช่วยให้เรารับมือกับความสูญเสียได้ง่ายขึ้นและรู้สึกว่าเราได้ทำสุดความสามารถแล้ว ผมอยากแนะนำให้ทุกคนที่ยังมีโอกาสกลับไปกอดพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หรือคนที่เรารักและเคยดูแลเรามาตลอด เพราะเวลาที่จะอยู่ด้วยกันนั้นอาจสั้นกว่าที่เราคิด วันหนึ่งเราอาจมีเพียงแค่ภาพถ่ายและความทรงจำดีๆ เท่านั้นที่เหลืออยู่ เมื่อเราทำให้พวกเขารู้ว่าเรารักและดูแลพวกเขาอย่างเต็มหัวใจแล้ว เราก็จะภูมิใจและอุ่นใจเมื่อถึงเวลาต้องจากลา การดูแลและรักคุณย่าคุณตาไม่ใช่เพียงแค่หน้าที่ แต่เป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง เป็นบทเรียนที่สอนให้เราเข้าใจชีวิตและความหมายของความรักอย่างแท้จริง
ดูความคิดเห็นเพิ่มเติม