การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในชีวิตจริง มันไม่ได้มีแค่ความสุขจากการได้เลี้ยงดูลูกเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความท้าทายและความเหงาที่มาพร้อมกันด้วย ในวันที่ลูกไม่มา หรือไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกเหมือนกับเราเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุจะ 35 ปีแต่ยังโหยหาความรักและการเอาใจใส่จากลูกเหมือนเดิม ฉันเองเคยผ่านช่วงเวลาที่คิดถึงลูกมากแต่ต้องดูแลทุกอย่างเอง ต้องปรับตัวทั้งเรื่องงานและบ้าน การที่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำให้ต้องเข้มแข็งกว่าที่คิด แต่บางครั้งก็อยากให้มีคนเข้าใจและแบ่งเบาความรู้สึกที่หนักหน่วงนี้ ทุกวันเราต้องตั้งใจทำดีที่สุดทั้งสำหรับตัวเองและลูก แต่ในขณะเดียวกันการได้พูดคุยหรือได้เห็นลูกเติบโตอย่างใกล้ชิดก็เหมือนเป็นแรงใจที่เติมเต็มวันที่เหนื่อยล้าไปได้มากจริงๆ หวังว่าเรื่องราวนี้จะช่วยให้ทุกคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวรู้สึกว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว และให้กำลังใจในการเดินหน้าต่อไปในทุกๆ วัน