ขนมถ้วยมีสีอื่นด้วยหรอ??

หลายคนถามว่า “ขนมถ้วยตะไล” ต่างจากขนมถ้วยทั่วไปยังไง—จากที่ลองของแถวตลาดวังหลังมา จุดเด่นคือเนื้อจะหนึบหนับกว่าเล็กน้อย และพิมพ์/ถ้วยที่ใช้จะเล็กน่ารัก กินเพลินแบบหยุดยาก โดยพื้นฐานก็ยังเป็นของหวานไทยโบราณ “แบบนึ่ง” เหมือนเดิม คือมีชั้นกะทิมันๆ เค็มนิดๆ ตัดกับชั้นแป้งที่หวานกว่า ทำให้ไม่เลี่ยน อีกคำที่คนชอบค้นคู่กันคือ “ขนมลืมกลืน” ซึ่งเป็นขนมไทยโบราณสายเนื้อนุ่มละมุนเหมือนกัน แต่คาแรกเตอร์ต่างกันชัดค่ะ ขนมลืมกลืนจะออกแนวคัสตาร์ด/พุดดิ้งไทย เนียนๆ ละลายในปาก กลิ่นกะทิหอมและหวานละมุน ส่วนขนมถ้วย/ขนมถ้วยตะไลจะมีความเป็น “สองชั้น” ให้เคี้ยวหนึบเบาๆ และมีกลิ่นใบเตยหรืออัญชันช่วยเพิ่มมิติ ถ้าใครชอบหวานน้อยและชอบความมันนัวของกะทิ ขนมถ้วยตะไลจะถูกจริตมาก ส่วนคำว่า “ขนมถ้วยจีน” บางคนอาจนึกถึงขนมนึ่งสไตล์จีนที่เนื้อแน่นหรือเป็นแป้งข้าวเจ้าแบบเค้กถ้วย แต่ของไทยอย่างขนมถ้วยจะเด่นที่หน้ากะทิและความหอมมัน ถ้าอยากเทียบง่ายๆ เวลากินให้สังเกต 3 อย่าง: (1) กลิ่นกะทิชัดไหม (2) หน้ากะทิแตกมันกำลังดีหรือเปล่า (3) ชั้นล่างหนึบหนับแค่ไหน—อันที่ดีจะไม่แข็งและไม่แฉะ ทริคกินให้อร่อยแบบที่ชอบทำคือเลือก “คละรส” จะได้ไม่จำเจ โดยเฉพาะโทนหอมๆ อย่างอัญชันกับใบเตย กินสลับกับกะทิออริจินัลจะบาลานซ์ดีมาก และถ้าเจอสีเหลืองฟีล “สังขยาไข่” แนะนำให้หยิบมาลองเลย กลิ่นไข่สังขยาจะเด่นขึ้นนิดๆ ทำให้ขนมถ้วยดูพิเศษกว่าปกติ ใครไปโซนวังหลัง แถวตรงข้าม/ใกล้โรงพยาบาลศิริราช ลองเผื่อท้องไว้สำหรับของหวานนึ่งแบบไทยโบราณสักถ้วยสองถ้วยค่ะ ได้ฟีลเดินตลาดแล้วจบด้วยขนมกะทิหอมๆ ฟินมาก