空飛ぶリス

หลายคนเรียก “กระรอกบิน” บ้างก็เรียก “บ่างบิน” หรือ “กระรอกปีก” จริงๆ แล้วมันคือกลุ่มสัตว์ฟันแทะที่ “ร่อน” ได้ ไม่ได้บินแบบนกนะคะ จุดที่ทำให้ร่อนเก่งคือพังผืดข้างลำตัวที่กางออกเหมือนปีก เวลาจะร่อนจะกางพังผืดเต็มๆ แล้วใช้หางช่วยทรงตัว เลยเห็นเป็นภาพกระรอกบินกำลังร่อนกลางอากาศแบบชัดมากๆ ถ้าใครสงสัยว่า “กระรอกบินได้จริงไหม” คำตอบคือได้ในแบบการร่อนจากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง ระยะไกลพอสมควร โดยเฉพาะในป่าที่มีต้นไม้สูงและอยู่ค่อนข้างชิดกัน ฉากที่เจอบ่อยคือมันโผล่จากโพรงในลำต้นไม้ใหญ่ก่อน แล้วค่อยไต่ขึ้นไปจุดสูงๆ จากนั้นพุ่งตัวออกไปกางพังผืดร่อนลงอีกต้น ดูแล้วน่ารักและตื่นตาตื่นใจมาก เรื่อง “กระรอกบินมีกี่ชนิด” ในไทยมีหลายชนิด (ชื่อสามัญอาจต่างกันตามพื้นที่) ที่คนพูดถึงบ่อยคือกลุ่มกระรอกบินเล็ก และบางพื้นที่จะเจอชนิดที่ตัวใหญ่กว่า เช่นที่เรียกกันว่า “กระรอกบินตัวใหญ่” หรือ “ตัวบ่างบิน” วิธีสังเกตแบบง่ายๆ คือขนาดลำตัว แก้ม/สีหน้า และลักษณะพังผืดเวลามันกาง แต่ถ้าเห็นแค่แว้บเดียวตอนร่อน แนะนำโฟกัสที่ “ขนาดโดยรวม” และ “สีท้อง-สีหลัง” มากกว่าค่ะ คำถามยอดฮิตอีกอย่างคือ “กระรอกบินในไทย/กระรอกบินภาคใต้ เจอที่ไหน” โดยทั่วไปกระรอกบินชอบพื้นที่ป่าที่ค่อนข้างสมบูรณ์ มีโพรงไม้ให้หลบพัก และมีอาหารตามฤดูกาล หลายพื้นที่ของไทยมีรายงานการพบ (รวมถึงภาคใต้ด้วย) แต่ถ้าจะไปตามหาแบบไม่รบกวนสัตว์ แนะนำไปกับไกด์ท้องถิ่นหรือเส้นทางศึกษาธรรมชาติที่อนุญาต และหลีกเลี่ยงการส่องไฟแรงๆ ใส่หน้าเขาโดยตรง ส่วน “กระรอกมองเห็นแบบไหน” จากที่สังเกตและอ่านเพิ่ม กระรอกบินหลายชนิดออกหากินกลางคืนหรือช่วงพลบค่ำ จึงมีดวงตากลมโต ช่วยรับแสงได้ดี ทำให้เวลาเขามองมาที่กล้องจะดูตาใสๆ น่ารักมาก แต่ก็หมายความว่าเขาไวต่อแสง—ถ้าจะถ่ายรูป แนะนำลดแฟลชหรือไม่ใช้แฟลช และยืนห่างๆ จะปลอดภัยกับสัตว์มากกว่า ถ้าเจอ “ลูกกระรอกบิน” หรือเห็นกระรอกบินหลายตัวซุกกันในโพรงไม้ อย่าแหย่โพรงหรือพยายามจับนะคะ เขาเครียดง่าย และโพรงนั้นคือบ้านของเขาจริงๆ ทางที่ดีคือยืนดูเงียบๆ เก็บภาพแบบไม่รบกวน แค่นี้ก็ได้เห็นความงามและความน่ารักของธรรมชาติแบบเต็มๆ แล้วค่ะ