คำว่า “บี๋” ในภาษาอีสาน หลายคนจะได้ยินตอนคนเรียกกันแบบกันเอง คล้ายๆ การเรียก “เฮ้/นี่/เธอ” แต่โทนจะออกแนวเอ็นดู หรือเรียกให้หันมาสนใจ ขึ้นอยู่กับน้ำเสียงและความสนิทค่ะ จากที่เราได้ยินคนเฒ่าคนแก่กับคนในบ้านใช้กันบ่อย “บี๋ๆ” จะเป็นคำเรียกสั้นๆ เวลาอยากให้คนฟังหันมา เช่น เรียกลูกหลาน เรียกเพื่อนสนิท หรือเรียกคนในบ้านแบบไม่เป็นทางการ แต่ถ้าไปใช้เรียกคนที่ไม่สนิทมาก โดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่เราเคารพ อาจดูไม่สุภาพหรือดู “สนิทเกินไป” ได้เหมือนกัน สิ่งสำคัญคือ “อย่ามาเอิ้น บี๋ๆ เด้อ” บางคนจะพูดประโยคนี้เมื่อไม่อยากให้เรียกแบบนั้น อารมณ์ประมาณว่า “อย่าเรียกฉันแบบนั้นนะ” เพราะคำว่า “บี๋” มันให้ความรู้สึกจุ๊บจิ๊บ/กันเองมาก ถ้าใช้ผิดคนผิดจังหวะอาจโดนมองว่าไม่ให้เกียรติค่ะ แล้ว “โหบี๋” คืออะไร? “โหบี๋” มักถูกพูดเวลา “ตกใจ/อุทาน” หรือเจออะไรที่ทำให้อึ้ง เช่น สะดุ้ง เผลอตกใจแรงๆ เจอเรื่องพีคๆ ก็หลุดว่า “โหบี๋!” ได้ คล้ายๆ “โอ้โห!” แต่ติดสำเนียงอีสาน ฟังดูน่ารักและเป็นกันเองมากขึ้น (ยิ่งถ้าพูดเร็วๆ เวลาตกใจจะยิ่งเป็นธรรมชาติ) วิธีใช้ให้ไม่พลาด (อ้างอิงจากการคุยกับคนอีสานรอบตัวเรา) - ใช้ “บี๋ๆ” กับเพื่อนสนิท/คนในบ้าน: ได้ โทนเอ็นดู เรียกให้หันมา - ใช้กับคนไม่สนิท: แนะนำเปลี่ยนเป็น “เด้อ/จ้า/ค่ะ/ครับ” หรือเรียกชื่อจะปลอดภัยกว่า - “โหบี๋” ใช้เป็นคำอุทานได้เลย: เหมาะกับสถานการณ์ตกใจ/อึ้ง/ขำแบบไม่ไหว สรุปสั้นๆ: “บี๋” ไม่ได้เป็นคำหยาบ แต่เป็นคำเรียกกันเองมากๆ ถ้าเจ้าตัวไม่ชอบก็อย่าไปเอิ้น “บี๋ๆ” ใส่เด้อ ส่วน “โหบี๋” คือคำอุทานแนว “โอ้โห!” ที่ได้ยินบ่อยเวลาโดนเซอร์ไพรส์หรือกำลังตกใจค่ะ