ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “ชาติชาย ปุยเปีย” แล้วอยากเริ่มทำความรู้จักแบบดูงานจริง นิทรรศการ “บ้านจับพระจันทร์” ที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC) ชั้น 8 เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก ๆ สำหรับเรา เพราะงานไม่ได้มีแค่รูปแขวนผนัง แต่จัดพื้นที่ให้เหมือนพาเราเดินเข้าไปอยู่ในโลกของศิลปินเลย อย่างแรกที่สะดุดตาตั้งแต่ทางเข้าคือบรรยากาศมัน “พาอิน” ตั้งแต่หน้าห้อง มีองค์ประกอบเหมือนประติมากรรมคนอยู่เหนือทางเข้า ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังผ่านประตูไปอีกพื้นที่หนึ่ง ไม่ใช่แค่เข้าห้องแสดงงานเฉย ๆ แล้วพอเข้าไปด้านในจะเจองานจิตรกรรมหลายชิ้นเรียงบนผนัง ดูแล้วเพลินมาก เพราะแต่ละชิ้นมีรายละเอียดให้ยืนดูนาน ๆ ไฮไลต์ที่เราว่าห้ามพลาดคือประติมากรรมขนาดใหญ่กลางห้อง (ชิ้นที่ดูคล้ายกอริลล่าสีดำ) ซึ่งมีลูกโลกสีทองอยู่ด้านหลัง และมีบันไดสีแดงพาดอยู่ตรงกลาง มุมนี้ถ่ายรูปออกมาดีมาก แต่แนะนำให้เดินวนดูหลายด้าน เพราะแค่ยืนมุมเดียวจะไม่เห็นความ “ตั้งใจจัดวาง” ขององค์ประกอบทั้งหมด อีกจุดที่ทำให้เราอยากชวนคนไปดูเองคือบางภาพมีความเหนือจริงและสัญลักษณ์จัด ๆ อย่างภาพผู้หญิงเปลือยที่มีศีรษะเป็นงู นอนบนหนังสัตว์ มีผลไม้กับพระจันทร์เป็นฉากหลัง (เราเจอแขวนอยู่เหนือชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือ/ของตกแต่ง) ภาพแบบนี้ถ้าดูผ่านจออาจรู้สึกแปลก ๆ แต่พอเห็นของจริงจะเห็นผิวสี แสงเงา และรายละเอียดที่ทำให้ตีความได้หลากหลายขึ้นมาก ทริคการเดินชมของเรา: อย่ารีบเดินผ่าน ให้เลือก 3 อย่างนี้ช่วยจับทาง 1) สีและแสงที่ศิลปินใช้ 2) สัญลักษณ์ที่โผล่ซ้ำ ๆ เช่น พระจันทร์ ผลไม้ สัตว์/ร่างกาย 3) ความสัมพันธ์ระหว่าง “ภาพ” กับ “พื้นที่” เพราะนิทรรศการนี้จัดห้องได้มีจังหวะ ทำให้เราเหมือนถูกเล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ เรื่องเวลา เราว่าควรเผื่ออย่างน้อย 45–90 นาที ถ้าเป็นสายอ่านรายละเอียด/ยืนดูงานนาน ๆ อาจเกิน 1 ชั่วโมงสบาย ๆ และอย่าลืมแวะดูโปสเตอร์/ข้อมูลหน้าห้องด้วย จะช่วยให้รู้ช่วงวันจัดแสดงและคอนเท็กซ์ของ “บ้านจับพระจันทร์” มากขึ้น ทำให้ดูงานสนุกกว่าเดิม สรุปคือ ถ้าใครอยากเริ่มรู้จัก “ชาติชาย ปุยเปีย” แบบไม่ต้องอ่านทฤษฎีเยอะก่อน แนะนำให้ไปเดินที่ BACC ชั้น 8 แล้วค่อยกลับมาหาข้อมูลต่อ จะเข้าใจโทนงานและภาษาภาพของเขาได้ไวขึ้นจริง ๆ