บทความธรรมทาน

จะมีเพื่อนแท้สักกี่คน ที่จะไม่เห็นเราเพราะเพียง

ผลประโยชน์

ในวันที่คุณมีชื่อเสียงมีเงินตรา

เพื่อนต่างรายล้อม รักใคร่

ต่างเข้าหาชื่นชม สรรเสริญ

เมื่อไหร่ที่คุณเจอปัญหา

เจออุปสรรคใหญ่ในชีวิต

กำลังใจที่เรียกว่า เพื่อนแท้ยังไม่มี

ในวันที่คุณต้องเจอ

กับมรสุมแห่งน้ำตา

มองไปทางไหน

คนที่เคยหัวเราะ

คนที่เคยดื่มกิน

คนที่เคยเฮฮาปาร์ตี้

กลับหายไปในวันที่

น้ำตาตกใน คอยแก้ปัญหา

แม้วันนี้คุณจะมีเงินมากมาย

แต่เมื่อไหร่ที่คุณต้องมีเรื่องใหญ่

เข้ามา เสียงที่เคยร่วมหัวเราะ

มีความสุข กลับเงียบหาย

แต่กลับกลายดั่งว่า เป็นศาลาคนเศร้า

่ี่ที่มีแต่เสียง แค่ลมพัดผ่าน

ดั่งอยู่ท่ามกลาง ป่าเขาลำเนาไพร

ที่มีแต่ความเงียบงัน ไร้เสียงตอบรับ

ไร้มือที่กล้า จะยื่นเข้ามา

ไร้คำพูดที่คอยให้กำลังใจ

ไร้แม้แต่เสียงซักถาม ห่วงใย

จากคนที่เรียกว่าคุ้นเคย

ยามมีมีมิตร มีมากมารายล้อม

ยามมีปัญหา ล้นหลาม

คนที่เรียกว่า เพื่อนต่างหน่ายหนี

เพราะนั่นแหละจะดูง่ายว่า

เพื่อนที่เข้ามา ต่างต้องการแต่ผลประโยชน์

จะคบใครเพียงเพราะเห็นภายนอก

เพียงเพราะเห็นหน้าตาความงาม

เพียงเพราะเห็นวัตถุเขามากมี

แต่ลืมดูที่ใจ สุดท้ายคนที่บอบช้ำ

คือตัวเราเอง ที่ต้อเอาใจ

ไปมอบให้กับคนที่บอกว่าเพื่อนกัน

ในยามที่เรามี เขาก็ชื่นชมยินดี

ในยามที่เรามีปัญหา แม้หน้ายังไม่มอง

การคบคนเป็นสิ่งสำคัญ

ไม่ว่าคนที่อยู่ตรงข้ามเรา

จะจนหรือรวยจะสวยหรือหล่อ

เพียงเพราะเขาเป็นคนดีและ มีคุณธรรม

ก็จะนำพาไม่ให้เราต้องบอบช้ำและเจ็บปวดภายหลัง

อ.ไตรยา อินทระมณฑาทิพยะมณี เขียน