เมื่อได้ลองปฏิบัติการดูจิตว่างตามหลักปฏิบัติธรรมแล้ว พบว่าเป็นกระบวนการที่ต้องใช้ความอดทนและความตั้งใจอย่างมาก เพราะในแต่ละช่วงเวลาของการฝึก ภาวนาจะนำพาให้เรารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องพยายามบังคับ การดูจิตว่างนั้นไม่ได้หมายความว่าต้องไร้ความคิดทั้งหมด แต่เป็นการสังเกตจิตใจให้รู้ว่าความคิดหรือความรู้สึกนั้น ๆ เพียงผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ไม่ยึดติดหรือตามมันไป ผมเองเคยทดลองดูจิตแบบว่าง ๆ ในภาวะสงบ พบว่าจิตมีความลื่นไหลและไม่หยุดนิ่งเหมือนที่เคยคิดไว้แต่แรก นอกจากนี้ การปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่องช่วยให้จิตใจมีความแข็งแรงและมั่นคงมากขึ้น สามารถรับมือกับปัญหาชีวิตประจำวันได้ดีขึ้นอย่างชัดเจน สำหรับผู้ที่เริ่มต้น อาจเริ่มจากการนั่งสมาธิแบบง่าย ๆ แล้วค่อย ๆ สังเกตลมหายใจและความคิดที่แวะเวียนเข้ามา จากนั้นลองฝึกดูจิตว่าง คือไม่เติมเต็มความคิดหรืออารมณ์ลงไป แต่ให้แค่สังเกตและปล่อยให้จิตใจได้พักผ่อนบ้าง การฝึกเหล่านี้ไม่ได้ทำให้จิตใจว่างเปล่าจริง ๆ แต่เป็นการฝึกให้รู้จักปล่อยวาง ซึ่งเป็นขั้นตอนสำคัญที่จะนำไปสู่การเห็นนิพพานอย่างแท้จริง ประสบการณ์ตรงนี้ช่วยให้เข้าใจคำสอนในศาสนาพุทธมากขึ้น และทำให้การปฏิบัติธรรมกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่มีความหมายและเปลี่ยนแปลงในทางบวกจริง ๆ