การเป็นคนสุรินทร์แท้ 100% นั้นไม่ได้หมายความเพียงแค่เกิดในจังหวัดสุรินทร์เท่านั้น แต่ยังหมายรวมถึงการได้รับวัฒนธรรมภาษาถิ่นที่หลากหลายจากบรรพบุรุษ เช่น ภาษาส่วย เขมร และลาว ซึ่งเป็นภาษาที่มีความสำคัญทั้งในแง่ของการสื่อสารและการรักษาภูมิปัญญาท้องถิ่น จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้มีโอกาสใช้ชีวิตในสุรินทร์ พบว่าภาษาส่วยถูกนำมาใช้ในชีวิตประจำวันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในกลุ่มผู้สูงอายุและชุมชนท้องถิ่น ซึ่งทำให้ภาษานี้ยังคงความมีชีวิตชีวาและส่งต่อกันไปในครอบครัว นอกจากนี้ ยังพบว่าคนสุรินทร์หลายคนสามารถพูดภาษาของชนกลุ่มน้อย เช่น เขมร และลาว ได้อย่างคล่องแคล่ว ซึ่งช่วยให้เกิดความเข้าใจและความสามัคคีกับประชากรในพื้นที่ใกล้เคียง เช่น กาบเชิงและแม่จอมพระ ทั้งยังเป็นช่องทางในการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ทรงคุณค่า จากที่ได้พูดคุยกับผู้เฒ่าผู้แก่ในพื้นที่ ภาษาส่วยและภาษาท้องถิ่นอื่นๆ มีคุณค่ามากกว่าแค่การสื่อสาร เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของเอกลักษณ์และความภาคภูมิใจที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ผมเองรู้สึกว่าการรักษาและส่งเสริมภาษาท้องถิ่นเหล่านี้จึงสำคัญมาก ไม่เพียงแต่เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ แต่ยังช่วยสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนและเพิ่มความหลากหลายทางวัฒนธรรมในประเทศไทยด้วย