จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่เราพูดตรงหรือมีความเป็นปากหมาในบางครั้งไม่ได้หมายความว่าเราต้องการสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดี หรือหาเรื่องกับใคร สิ่งที่สำคัญคือต้องรักษาความจริงใจและความเคารพในตัวเองและผู้อื่น เช่นเดียวกับข้อความที่ว่า "กูปากหมาแต่ไม่เคยสร้างภาพ" และ "กูพูดหยาบก็ไม่ได้แปลว่ากูต้องเหี้ย" สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าการใช้คำพูดที่แรงๆ ไม่ได้หมายความว่าเราคือคนเลวหรือมีเจตนาไม่ดี การพูดแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนที่เปิดเผยและไม่ปิดบังความจริง ซึ่งบางครั้งก็จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเพื่อให้คนเข้าใจเราอย่างแท้จริง การที่คนบางคนมองว่าเราร้ายใส่ อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้เข้าใจเจตนาของคำพูดนั้น หรืออาจเกิดจากการสื่อสารที่ขาดบริบท แต่ถ้าคนที่เรารักหรือให้ความสำคัญกับเขา เราก็ควรเลือกที่จะไม่เก็บเขาไว้บูชาในความผิดพลาด แต่ควรแสดงออกด้วยความจริงใจพร้อมกับการสื่อสารที่ชัดเจน การแสดงออกที่เหมือนกับการไม่ปิดการมองเห็น หรือไม่สร้างภาพเหมือนในโซเชียลมีเดีย ถือเป็นการรักษาความเป็นตัวเองอย่างแท้จริงและส่งผลดีต่อสุขภาพจิต การเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงช่วยให้เรารู้สึกอิสระและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ทั้งนี้ การแชร์เรื่องราวอย่างชัดเจนในที่สาธารณะ ยังช่วยสร้างความเข้าใจและเชื่อมโยงกับผู้ที่มีมุมมองหรือประสบการณ์คล้ายกัน ไม่ว่าจะเป็น #เด็กเพชรบุรี หรือกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ใส่ใจความจริงและความโปร่งใสในสังคมปัจจุบัน