จากประสบการณ์ส่วนตัวและการศึกษาวัฒนธรรมไทย คำว่าสังภะเวสีนั้นมาจากภาษาบาลี-สันสกฤต หมายถึงผู้ที่ตกอยู่ในสภาพของวิญญาณหรือจิตใจที่ต้องวนเวียนอยู่ในวัฏจักรของการเกิดและตาย โดยทั่วไปสังภะเวสีจะถือว่าเป็นวิญญาณที่ยังไม่ได้รับการพ้นจากทุกข์ในโลกนี้ เรื่องที่ว่าตัวสังภะเวสีเดินตามผู้อื่นนั้น ในความเชื่อไทยมักจะหมายถึงการที่วิญญาณเหล่านี้ยังไม่ไปผุดไปเกิดใหม่และมักติดตามหรือเกาะคนที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อหาทางหลุดพ้นหรือติดต่อกับโลกมนุษย์ ซึ่งความเชื่อนี้มีรากฐานมาจากการทำพิธีกรรมและเนื้อหาทางศาสนา โดยเฉพาะในทางพุทธศาสนาและความเชื่อพื้นบ้าน หากถามว่าเชื่อได้ไหม คงต้องบอกว่าเป็นเรื่องของความเชื่อส่วนบุคคลและขึ้นอยู่กับวิถีชีวิต วัฒนธรรม และความศรัทธาของแต่ละคน ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ การเข้าใจถึงที่มาของคำและความหมายสามารถช่วยให้เราเคารพและเข้าใจในมุมมองของผู้อื่นมากขึ้น สำหรับผู้ที่สนใจเรื่องนี้ แนะนำให้อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับสังภะเวสีในตำราทางพุทธศาสนา หรือทดลองสอบถามจากผู้เฒ่าผู้แก่ที่มีความรู้ด้านความเชื่อพื้นบ้าน เพื่อได้มุมมองที่ลึกซึ้งและหลากหลายมากขึ้นครับ