Moonflower murders

หลายคนเสิร์ช “Moonflower Murders / Mandala Murders สปอย” เพราะอยากรู้ว่าเล่มนี้หักมุมไหม และอ่านยากแค่ไหน—ขอแชร์แบบไม่หลุดสปอยนะคะ เผื่อช่วยตัดสินใจก่อนเริ่มอ่าน Moonflower Murders (มูนฟลาวเวอร์ เมอร์เดอร์ส) ของ Anthony Horowitz เป็นนิยายสืบสวนที่เด่นตรง “เรื่องในเรื่อง” จริง ๆ คือเราตามซูซาน (Susan) ในเส้นเรื่องปัจจุบันที่ถูกจ้างให้ช่วยตามหาความจริงเกี่ยวกับการหายตัวของ Cecily แต่ในเวลาเดียวกัน ซูซานต้องอ่านต้นฉบับนิยายของ Alan Conway ที่เหมือนเป็นกุญแจไขคดี เพราะในเล่มด้านในมันฝังคำใบ้ของคดีเก่า ๆ และโยงไปถึงเรื่องคนหายด้วย ความรู้สึกตอนอ่านคือเหมือนเราเป็นบก.ไปกับซูซาน ต้องตั้งใจ “จับคำ” และสังเกตรายละเอียดมากกว่านิยายสืบสวนทั่วไป จุดนี้เองที่ทำให้หลายคนรู้สึกว่าเล่มหนา/ยาวและเหนื่อย เพราะไม่ได้อ่านเส้นเดียว แต่ต้องสลับโหมดระหว่างโลกปัจจุบันกับโลกในต้นฉบับตลอดเวลา ถ้าถามว่าให้ฟีลอะไร—ส่วนตัวให้กลิ่นอายอกาธา คริสตี้ชัด โดยเฉพาะจังหวะเฉลยที่เหมือนพาทุกคนมารวมกันแล้วค่อย ๆ ไล่เหตุผลว่าใครทำอะไร ทำไมถึงทำ (คลาสสิกมาก ๆ) ใครที่ชอบสืบสวนแบบ “วงล้อมผู้ต้องสงสัย” น่าจะถูกใจ ทริคเล็ก ๆ สำหรับคนกลัวหลงตัวละคร (เพราะตัวละครเยอะและน่าสงสัยหลายคน): - ทำโน้ตสั้น ๆ ว่าใครเป็นใคร ความสัมพันธ์กับใคร (เขียน 1 บรรทัดพอ) - เวลาเปลี่ยนเส้นเรื่อง ให้คั่นไว้ด้วยโพสต์อิท/ที่คั่น จะกลับมาอ่านต่อได้ไม่สะดุด - อย่าพยายามเดาทุกอย่างตั้งแต่ต้น ให้เก็บหลักฐานไปเรื่อย ๆ จะสนุกกว่า สุดท้าย ถ้าคุณเข้ามาเพราะอยากได้ “สปอย Mandala/Moonflower” แบบรู้คำตอบทันที อาจจะต้องบอกว่าเสน่ห์ของเล่มนี้อยู่ที่กระบวนการค่อย ๆ แกะมากกว่า แต่ถ้าชอบงานสืบสวนที่เล่นโครงสร้างซับซ้อน อ่านแล้วเหมือนได้อ่านสองเรื่องซ้อนกัน เล่มนี้เป็นตัวเลือกที่คุ้มและมีจุดพีคที่ชวนว้าวค่ะ