Visitor Higashino Keika
# Book review # Visitor # Higashi no Kega
🍗
A very strange plat is an investigative book in which over 80% of the stories are unrelated to the main case.
Because the focus of the story is not to solve the case? What media does it need?
When the shooting happened, the toga police went around the old neighborhood looking for clues, stopped by the houses, shops to catch up and find out.
It gives us insight. Other characters have life problems, relationships, family problems.
And warmed up with the kaga helping to solve his problems.
Which is unrelated to the case. Take it in.
ถ้าคุณกดเข้ามาจากคำว่า “พันธุกรรมอำพราง” (ซึ่งหลายคนตามหานิยายสืบสวนที่มีปมซ่อนเร้น/เงื่อนงำของครอบครัว) ขอแชร์มุมที่คิดว่า “ผู้มาเยือน” ก็ให้ฟีลใกล้เคียงในอีกแบบนะ “ผู้มาเยือน” ของฮิงาชิโนะ เคโงะเป็นสืบสวนที่ไม่ได้เร่งเครื่องแบบไล่จับคนร้ายตลอดเวลา แต่ใช้ “การเดินเรื่องผ่านผู้คนรายทาง” ให้เราเห็นว่าเบาะแสบางอย่างมันซ่อนอยู่ในชีวิตประจำวัน ในคำพูดเล็กๆ น้อยๆ หรือในความสัมพันธ์ที่คนพยายามปกปิด เหมือนธีมสายครอบครัว/อดีตที่ทับซ้อนกันที่หลายคนชอบใน “พันธุกรรมอำพราง” นั่นแหละ เพียงแต่เล่มนี้จะเล่าแบบละมุนกว่า และเน้นบรรยากาศย่านเก่าๆ ที่ตัวละครแต่ละบ้านมีเรื่องของตัวเอง สิ่งที่ฉันชอบคือคางะไม่ได้ทำตัวเป็นตำรวจสายเค้น เขาเหมือน “ผู้มาเยือน” ที่ค่อยๆ เปิดประตูใจคนอื่นด้วยการคุยเรื่อยๆ แวะร้านนั้นบ้านนี้ แล้วเราจะได้อินไซต์ปัญหาชีวิตหลายรูปแบบมาก ทั้งเรื่องครอบครัวที่พูดกันไม่หมด ความสัมพันธ์ที่ติดค้างใจ หรือความลับที่เจ้าตัวคิดว่าฝังไว้ได้ แต่จริงๆ แล้วมันส่งผลกับคนรอบข้างตลอดเวลา วิธีอ่านให้สนุก (โดยเฉพาะถ้าคุณคาดหวังสืบสวนเข้มๆ แบบ “พันธุกรรมอำพราง”) คือให้ปรับโหมดเป็น “อ่านเพื่อสังเกตผู้คน” มากกว่าอ่านเพื่อรอเฉลย เพราะเสน่ห์มันอยู่ที่การปะติดปะต่อเรื่องเล่าของตัวละครย่อยๆ ว่ามันเชื่อมกันยังไง และทำไมผู้เขียนถึงพาเราไปเห็นชีวิตคนอื่นเยอะขนาดนั้น ใครเหมาะกับเล่มนี้? - คนที่ชอบนิยายสืบสวนที่มีความเป็นมนุษย์สูง ไม่ได้เน้นแอ็กชัน - คนที่อินกับปมครอบครัว/ความลับเล็กๆ ที่ค่อยๆ เผย (อารมณ์เดียวกับเวลาตามหาแนว “พันธุกรรมอำพราง”) - คนที่อยากได้บรรยากาศอบอุ่นปนเหงา เดินสำรวจย่านเก่า ผ่านบทสนทนาธรรมดาๆ แต่มีความหมาย อ่านจบแล้วความรู้สึกคือ คดีอาจไม่ใช่ศูนย์กลางที่สุด แต่ “สิ่งที่คนซ่อนเอาไว้” และ “การเยียวยาที่เกิดจากการรับฟัง” ต่างหากที่เป็นหัวใจของเรื่อง ถ้าคุณชอบงานฮิงาชิโนะ เคโงะอยู่แล้ว เล่มนี้เป็นอีกมุมที่นุ่มนวลแต่คมมากค่ะ
